سفارش تبلیغ
صبا

 

 

 

 

در هفت آسمان

یک ستاره نبودش


مردی که خورشید را به سخره گرفت


و با تیری در کمان


به جدال ماه رفت


که پلنگ خفته در او


رویای کوه را به کویری پیوند زند


که کفتارهایش


توله از توله باز نشناسند


هنگام که


ماه در محاق باشد


و خورشید


خاطره ای گر گرفته در کابوسهای شبانه اش


***

امروز بی ستاره ترین مرد


سه تار خاطره هایش را


به یاد اردکی می نوازد    

          
که جوجه های رموکش را


هدیه به کفتارها داد


و هفت آسمان به هم برآمد.

 

 




تاریخ : شنبه 98/6/2 | 11:47 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


*ابیاتی از منظومه ی«معراج نامه»:

ای  که  در   دنیا  به   گرداب         غمی
آرزومند      حیات                    خرّمی

هم   غم   روزی   خوری هم  کارخویش
مانده ای   در    چنبر         افکار   خویش

با   دعا     مأنوس   شو  کز   غم  رهی
بر   تو  روی   آرد     نشاط  و   فرّهی

با   محمّد    گفت   در      قرآن     خدا
کای   نبی    غافل    نمانی    از   دعا

گوش   بر    صاحب  انابت      می کنم
گر   بخوانیدم          اجابت      می کنم*

هر که   با  نور    دعا    مأنوس    شد
کی   ز   درگاه     خدا   مأیوس    شد؟

باز کن   گوش   ای    مراد      معنوی
کز  خدا   «اوفوا بعهدی»      بشنوی

گفته ای   در   عالم   ذر    چون  بلی
نیست   مقبول  ار   بگویی   لفظ  لا

در   نظر   دارد   خدا  را     گر  بشر
ذات   حق  زو  بر   نمی گیرد    نظر

گفت   ابراهیم ادهم     را          یکی
کای   مراد    هرچه   در  عالم   زکی

کبریا   را  هرچه   می خوانیم     بیش
از   اجابت  نیست   ما را    کار  پیش

گر   حجابی   در   میان ایدوست نیست
راز   این    پاسخ  نفرمودن ز  چیست؟

ابن  ادهم    گفت     راز        ماجرا
با   گروه     قائل     ذکر  و      دعا

کای   جماعت  گرچه  او     بشناختید
عمر   اما    با    تمرّد         باختید

گر که      بشناسید   و    فرمانش برید
بر  نمی  گردید   زان  در    نا امید

آشنا   هستید     با   قرآن        او
بی   عنایت    لیک بر   فرمان او

گر   به    دستورات قرآن    کریم
جملگی  گردن   نهید ای اهل   بیم

گوش  بر  ذکر  و  انابت   می کند
هر  دعایی   را   اجابت   می کند...

*«ادعونی استجب لکم»:بخوانید مرا تا اجابت کنم شمارا....قرآن کریم/سوره ی غافر/آیه ی 60




تاریخ : جمعه 98/6/1 | 1:36 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


دریا   به     غدیر       آمد    برخیز      و    ره     غم  زن
سرمست  و غزلخوان  شو دستی دوسه برهم زن

گر     ریخته       بر      جانت      غم   آتش    نمرودی
بر     شعله ی     جان     آبی    از   رطل   دمادم زن

در     ملک     ولا      آنک    بر پاست   علم  بشتاب
بر     سرو     روان  خود   زان   سلسله   پرچم  زن

با     اهل  دلی   بنشین     در    جمع    خداجویان
بیتی    دوسه  انشا کن  وز   مدح  علی    دم  زن

در      دامگه      عنصر     گر     مانده     ز     رفتاری
بر  خنگ  طرب     بنشین    رو  بانگ  بر  ادهم زن

از     رتبه ی    لاتلقوا    چون     رخت     فرا   بردی
بر    تهلکه ی   جانت    صد   ضربه ی    محکم زن

نفی ات     چو    مسلّم    شد    اثبات   پدید   آید
هستی   اگرت    باشد    بر   لا   و   لن  و  لم  زن

اعراض   و   جواهر    را   یکدم    به      کناری   نه
نقش  خفی   از    وحدت    بر     لوح   معظّم  زن

گر    پای     طلب    داری     با      شاهد    بازاری
بخرام   به       گلزاری    دم   از   غم  دل  کم   زن

مولا چو تو  را خواهد چشم از  همه عالم پوش
ساقی  چو   تو   را   جوید   پا   بر   سر  عالم زن.




تاریخ : جمعه 98/5/25 | 11:55 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


زیر پلک خاطرات شب هنوز
ناصبور و ذلّه و نفس نفس زنان
چون زنان پا به ماه
ماه پرسه می زند
در عمیق چشمهای خسته ام
خواب این گریزپای ناگزیر
مثل برّه آهویی سیاه پرسه می زند
***
می روم دوگام از خودم برون
در حیاط خلوت دلم که سر به راه نیست
با پلاس تیره ای به دوش
رنگ شب
-گناه پرسه می زند!
***
عشق یا هوس؟
هرچه هست
شعله های سرکش جهنّمی غریب
در سیاه چاله های محو زندگانی ام
گاه می کشد زبانه
-گاه پرسه می زند
***
من به خاطر گلی که مژده ی دمیدنش
در بسیط باغچه
سبز شد به قارقار زاغچه
چتر قارچی به دست
ریسه می روم پگاه و شب که می رسد
گاه خنده
گاه گریه می کنم
روی داغ بسته ساقه ی لبم
آه پرسه می زند.




تاریخ : دوشنبه 98/5/21 | 11:51 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

چون عهد علی صفا ندارد کوفه

دل در گـــرو شمــا نــدارد کوفه


آقـا! به مدینة النّبی رجعـت کن

بـرگـرد...نیــا...وفـا ندارد کوفه!




تاریخ : یکشنبه 98/5/20 | 9:22 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

روزی که دل شکسته را بند زدم

با شاخه ی ترد عشق پیوند زدم


بی هیچ شکایت ملال انگیزی

احسنت تو را گفتم و لبخند زدم!




تاریخ : پنج شنبه 98/5/17 | 10:59 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


(در غزل حاضر رمزی نهفته است که هرکس آن را یافت و بروز داد فی الواقع خیلی شاعر است....)

کیست    مانند    تو    هنگام      غریبی         یارم
ای  که   از   جان   خودم  دوست ترت می دارم

یادگار    تو   و     یاد     تو     و           یاد آور              تو
هر کجا    هست  عزیز است   چو   جان             بسیارم

وقت  آن  است  که   دل  بر   سر       راهت        ریزم
گاه   آن   است  که    سر   در     قدمت            بسپارم

ماه   رخسار   تو   روزی  که   شد از  پرده        عیان
شب   نیامد   که    دمی     دیده  به    هم        بگذارم

راحت   روح   منی   از   چه    بگویم             ترکت؟
رامش     جان      منی   از  چه       نباشی       یارم ؟

ثمر   از      نخل   ولای   تو      مرا           بخشیدند
که    به     هر      انجمنی     طوطی     شکر   بارم

صبحگاهی   که   به    یاد    تو       نگردد     آغاز
جز    شب    تیره ی  وحشت     اثرش       نشمارم

از    تو    دل    بر   نکنم   ور    بکنم ای  گل   ناز
رود   از     دیده   همه   نورم و   بر     دل     خارم

با   تو   ای    همدل و  همراه و   همآواز چه    باک
گر     جهانی    همه      باشند      پی          آزارم

رخ   نهفتی     ز   من   و  همچو گل  چیده   درآب
عکس    رخسار    تو  در  دیده ی    پر   نم   دارم

یا  ببر  یکسره  از     یاد  و   فراموشم کن
یا    بده      رخصت    دیدار       فقط  یک    بارم.




تاریخ : چهارشنبه 98/5/16 | 10:33 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

آنان که به عقـــــل خــود پدیدار شدند

از هر چه به غیر عشق سرشار شدند


گفتند فسـانــه ای که در خواب شویم

خواندیم تــــــرانــه ای که بیدار شدند!




تاریخ : چهارشنبه 98/5/16 | 12:6 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

عمری است که با جان و دلی رو به تباهی
من مانده ام و دغدغه ای نامتناهی
زین ورطه اگر در نبرم جان به سلام
در دشت بلا گر نرسد آب به ماهی
روید سر راهم همه خارا ز بن خار
بختم نشود راهنمون جز به سیاهی
سرمشق محبت ندهد گر به دلم عشق
فکرم همه پوچ است و خیالم همه واهی
هر دم به تمنّای توام زمزمه پرداز
ای بی خبر از رنج و غم چشم به راهی
عشق تو عقابی است قوی چنگ که در اوج
رحمی نکند با دلم این کفتر چاهی
برگیر زخاک این دل خواهان نوازش
یک مرتبه چون طفل یتیم سر راهی
عشق من وحسن تو نبودند به یک راه
گر دل به وفای تو نمی داد گواهی
تا ثانیه های شب دیدار تو پایند
ای کاش که سر بر نزند نور پگاهی
زین بعد من و گوش به فرمان توبودن
زین بعد تو و آنچه کنی وآنچه که خواهی.



تاریخ : جمعه 98/5/11 | 5:19 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

*«خورشید بیداری» غزلی بسیار زیبا و فاخر و دیده نشده از دوست بزرگ و بزرگوار و سفر کرده ی ما استاد فقید حسین آهی است.روح بلندش شاد ؛ نام ویاد و آثارش بلند و جاودان و ماندگار باد.دیشب خبر رفتنش را که شنیدم فی البداهه سرودم:

امشب دلــم از نشاط ناهی شده است

بر ماتمش اشک ها گواهی شده است

این لاله سیــاه پــوش در فصــل فـراق

از داغ «حسین ابـن آهی» شده است!




*خورشید بیداری
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
تا تویی در شور شب ها چون سحر جاری
می تراود ماه ، سرمست از هواداری

در تماشای تو بنشیند مگر چون من
مانده روی پنجه پیچک های دیواری

گفته بودی می رسم شاید زمانی دور
تا همیشه سرخوشم زین حال اخباری

می رسیدم تا مسیح آفتاب از مهر
خاطرت می کرد اگر یک شب پرستاری

بازمی آیی و می آید به یادم باز
صبح نوشین خواب های پار و پیراری

بارها شب تا سحر پیوسته می خواندم
شرح گیسوی تو بی مضمون تکراری

گفته بودم می روم ، اما نه دور از تو
گفته بودی می روی ، اما به دشواری

بی تو دارم در دل دردآشنای خویش
زخم ها دور از تو چون تیغ زبان کاری

باش تا فانوس فریادی برافروزیم
گل کند تا آرزویی زین شب تاری

ای شب انکار در من نیست تردیدی
در من شیدایی از نور سبکباری

قلب این شهر یخی شاید ترک برداشت
شعله ای روشن کن از خورشید بیداری.
*استاد حسین آهی.




تاریخ : چهارشنبه 98/5/9 | 7:34 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر