سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ
امشب که تو را با سخن عشق سری نیست
جز قافلـــــــه ی اشک مرا همسفری نیست
جویــــای خبـــــر هستــــی و بگـــــذار بگویم
جز سوختن و ساختن اینجــــــا خبری نیست
پروانه ی دردم کــــه بـــه ماتمکــــده امشب
از موهبت شمـــــع مرا جـــــز شرری نیست
جامم دل و خونــــم می و دردم شده ساقی
در میکده ی سینـــــه بســــاط دگری نیست
امشب شب تاریــــک فـــراق است که بر آن
ماتمزده را چشـــــــم امیــــد سحری نیست
پرواز کم طایـــــر طبعـــــم ز شـــــراب است
آن هم که نباشد دگــــــرم بال و پری نیست
گفتند کــــــه بــــــر گیــــر دل از آن بت طناز
زین سرو روان هیـــچ امیــــــد ثمـری نیست.



تاریخ : یکشنبه 98/6/24 | 8:20 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

ما شیعــه هوای همدگر را داریم

بـا گریه صفــــای بیشتر را داریم


حاشا که به اسلام گزندی برسد

تا مــاه محــرّم و صفـــر را داریم.




تاریخ : دوشنبه 98/6/18 | 3:39 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


گل بستان مجتبی قاسم
راحت جان مجتبی قاسم

در چمنزار فأستَقِم لاله
غیرت آموز سیزده ساله

روز عاشور نزد عمّ عظام
رفت و گفت ای تجسّم اسلام

آتش افتاده در دل تنگم
مرحمت کن اجازه ی جنگم

بی معین پیش دشمنان پلید
نتوانم امام خود را دید

به ره دوست گر نه جان سپرم
شرمسار از شما و از پدرم

چون ز قاسم شنید این سخنان
پسر قاسم جحیم و جنان

دیده پر اشک و دل قرین گداز
رو به او کرد این کلام ابراز:

سرو رفتار ماه منظر من
یادگار حسن برادر من

مزن آتش به جان و دل بیشم
از برادر امانتی پیشم

گر شود از سر تو مویی کم
چه کند از غم فراقت عم؟

کم کن از مرگ شرح مشتاقی
در حریم حرم بمان باقی

با عمو گفت قاسم بن حسن
بار دیگر سخن به وجه حسن

کای عمو بعد مرگ اکبر تو
گل پرپر شده برابر تو

تاب ماندن کجا دلم دارد
زندگانی چه حاصلم دارد؟

جانم از جان او نه شیرین تر
خونم از خون او نه رنگین تر

آتش دل چگونه سرد کنم؟
رخصت اکنون بده نبرد کنم

چون که ابرام او برای غزا
دید فرمود سیّدالشهدا:

ای به مردانگی سپرده صراط
از شهادت تو را چه استنباط؟

وی نموته تو در جهان بینی
مرگ خود را بگو چه سان بینی؟

گفت قاسم:فسم به حضرت دوست
که شهادت به چشم من نیکوست

هیچ از مرگ خود نیندیشم
هست احلی من العسل پیشم

گفت و اذن جهاد از عم خواست
زخم دل را ز مرگ مرهم خواست

رزم را چون ز جان مهیّا شد
سیّد عشق  اذن فرما شد

پا چو در عرصه ی جهاد نهاد
تاج عزّش به سر نهاد جهاد

تا به جایی که در تنش جان بود
دشمنان را ز تن سرافشان بود

شیرزاد حسن به وجه حسن
رزم جانانه کرد با دشمن

به زمین تا ز صدر زین افتاد
حلقه ی عشق را نگین افتاد

چون که شد غرق خون رخ ماهش
بر سر آمد حسین آنگاهش

با دلی پر شرار شاه امم
جسم او برد در خیام حرم

داد جا در جوار اکبر خود
پاره های دل برادر خود

پرده افکند و دیدگان را بست
در میان دو دسته گل بنشست

بر دو پروانه چشم دوخت چو شمع
دل و جان حسین سوخت چو شمع

نوحه خوان بیش از این مگودیگر
به دل عالمی زدی آذر.




تاریخ : شنبه 98/6/16 | 11:8 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


گر به  عالم  نهضت  خونین  عاشورا نبود
در  دیاری  پرچم  آزادگی   بـرپـا نبود

آب  می نوشید  اگر  عبّاس  از شطّ  فرات
تا  ابد  شرمنده ی لعل لبش  دریـا نبود

هیچ  داغی  غیر  داغ  اصغر شیرین زبان
بر  امام عاشقان دلسوز و جـانفـرسانبود

کربلا در کربلا  می ماند  چون نخلی غریب
گر به شام و کوفه نطق  زینب کبری نبود

نهضت  سرخ  حسینی این  تداوم را نداشت
خطبه ی  سجّاد اگر همراه با افشـا نبود

«ما رایت الّا جمیلا» گفت زینب  با  عـدو
عشق  را زیباتر از این منطق گویا نبود

دفتر  پیروزی  حق  خطّ  باطل  می گرفت
گر  به  خون پاک هفتادودوتن امضانبود

افتخار این بس که نقش پرچم عدل و شرف
شیعیان را جز پیام ظهر عـاشـورا نبود

با نوای  جانفروز «یا لثارات الحسین»
در  گذرگاه  حوادث  کربلا  تنها نبود

پای در گل تا ابد می ماند رهوارحیات
گر عنـایـات حسینی دستگیر مــا نبود.




تاریخ : پنج شنبه 98/6/14 | 8:15 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

*به مناسبت پانزدهمین سالروز درگذشت مادر مهربانم «عزّت بانو» که در سالروز رحلت پدر عزیزم پس از 22 سال تحمّل رنج فراق به دیدارش رفت.مادر 73 ساله بود ؛ اما پدر در 45 سالگی جوانمرگ شده بود:

مــــادرم را خــــدا بیـــامــرزد

که زنـی مهربان و صادق بود


همســری با وفــا برای پــدر

پدر او را همیشه عاشق بود


مـــادرم مهـربـانتـریـن مــادر

مـــادرم یک گل شقایق بود!




تاریخ : پنج شنبه 98/6/14 | 12:53 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر



در جاده های وحشت
رهپوی ناگزیرم

یک واحه دود و آتش
پیداست در مسیرم


با دستهای خائن
آن دسته های رهزن

بر چتر گل کشیدند
یک پرده دود و آهن

*
دروازه ای گشودند
از عشق تا جهنّم

آن دستها که بستند
بال پرنده را هم
*
تا شهر دوستی ها
یک گام بیشتر نیست

یک گام قدر یک قرن
قرنی که جزخطر نیست
*
از خویش می گریزم
ماندن ملاک شرم است

دستم اگر چه خالی
پشتم به عشق گرم است.




تاریخ : سه شنبه 98/6/12 | 8:0 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

یـک عمــر در محـــرّم دوران زنـدگـی

گفتیم یـاحسین و نبـودیـم بـاحسین

 

صد سال هم اگر گذرد با چنین روال

جان حسین فاصله داریم تـاحسین.




تاریخ : یکشنبه 98/6/10 | 11:1 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


انقلابی     از     پی    احیای       دین      دارد   حسین
لشکری      آماده     با      عزم   متین     دارد  حسین

تا    رهاند      امّت     جدّ        خود    از      سردرگمی
چلچراغ      روشن         حقّ الیقین      دارد   حسین

ذیل   فرمان مطاعش  صد سلیمان حشمت است
هفت  اقلیم     جهان     زیر    نگین   دارد     حسین

تا    که    در    تاریخ      جریان      نفاق   افشا   کند
کوششی   همچون    امیرالمؤمنین  دارد حسین

در شمار    آستان بوسان   خود  هر  صبح وشام
همره      فوج      ملک    روح الامین  دارد   حسین

هست    تا    صبح    قیامت    روز      استکبار   تار
تا    هوای   نهضت    مستضعفین   دارد   حسین

بوسه   بر     لبهای    اکبر    داد   در   ظهر  عطش
با     لب     جانپرورش      ماءمَعین    دارد حسین

با    تلاوت   کردن        آیات      قرآن     روی      نی
بانگ     وحدت  آفرین     دلنشین     دارد حسین

بهر    استقرار    کانون     ولایت       بعد         خود
جانشینی   همچو   زین العابدین   دارد حسین

بر    خلاف    دوستانی     رادمرد     و       سرفراز
دشمنانی شوربخت  و    شرمگین داردحسین

با      کلام     «ما   رأیتُ...» بهر     امحای     یزید
همچو  زینب  خواهری  شورآفرین دارد حسین

قدر    یک ارزن  هراسش   نیست  از  سوءعمل
«خوش عمل»وقتی که روزواپسین داردحسین.




تاریخ : سه شنبه 98/6/5 | 11:48 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


قصیده ی موشّح «یکصدمین سال تولد علامه سیدمحمدحسین طباطبایی»*
(از به هم پیوستن حروف اول مصراعهای اول قصیده عبارت در گیومه به دست می آید)
_____________________________________
یاد باد     آن     حکیم   عالی شان
فیلسوف     و           مفسّر     قرآن

که درخشد    به نام     او     جاوید
آفتاب           منیر             «المیزان»

صدف     گوهران    علم    و  عمل
درج     اندیشه های          جاویدان

دانش     از او گرفته    شوکت و فر
بینش از  او   ستانده رتبه و شان

موج    رویین   عشق    را      دریا
اوج      شاهین      عقل   را کیهان

یادگار           رجال             اعرافی
پاسدار       معارف            ایشان

نور چشم    «صهیب» و «فارابی»
قوّةالظهر      «صدر» و «بوریحان»

سبز اندیشه ای که سبز ازاوست
کشتزار      مکارم            انسان

ادب آموز         مکتب        توحید
نکته اندوز      مذهب        عرفان

لیلةالقدر     علم    و   حکمت را
مطلع الفجر     تا        ابد رخشان

تابش      آفتاب             استدلال
جلوه ی      قاطعیّت           برهان

وحدت     آیین       وحده    گویی
که    ز کثرت     نبود     سرگردان

لبن   از    ثدی        معرفت داده
دایه    اورا     به مهد و در دامان

در    طریق    کمال    انسانی
راه    پیموده    عاری از نقصان

عجبی نیست   گر که   از دل او
سیلان کرده چشمه ی حیوان

لطف این چشمه   هرکه دریابد
نیست    در   وادی طلب حیران

آخر      آنجا رسد   که خوانندش
آرمانشهر     وادی           امکان

معرفت هرکه داشت خواهدبود
همچو   علّامه نوربخش جهان

همه   او  را  ز  دل    مدایح گو
جمله اورا زجان مناقب خوان

سالها    ای که    از محبت او
سینه   افروختی چو آتشدان

یاد و نامش    نبردی  از خاطر
مهر    او بود     در دلت  پنهان

دامن    از گوهر     ولایت   پیر
خواهی آکنده گرزبخت جوان

مدد ازحق طلب که درطلبش
پای ازسرکنی سرازدل وجان

حسن معنا    اگر که   دریابی
رهی از بند  لفظ  بی خلجان

می کند نور معنویت دوست
دلت    آیینه خانه ی    یزدان

دردها    گر    رسد هزار هزار
به   یکی   پرتوش کند درمان

حبّذا    پیرما  که در همه عمر
نشد از  علم و حلم   روگردان

سرزد   ازمشرق دلش هوری
که    به    مغرب رسید پرتو آن

یکّه تازی    که درعلوم وفنون
سره    بود و    سرآمد    اعیان

نامداری که هست وخواهدبود
تا     قیامت     یگانه ی دوران

طلب    از روح    خلد منزل او
کند   آنکو   دعا   به شادروان

برکتها     از آن دعا    رسدش
همچو     آلاء    ایزدی      الوان

آری آن نفس مطمئنّه که هست
نفسش نفحه ی نفیس جنان

طلب     از    ذات اقدس باری
نکند    جز     شفاعت   یاران

بر وی  از ما سلام بی تأخیر
بر وی از ما      درود بی پایان

الله الله که خوش عمل تاکرد
مدح     علّامه     زیو ر دیوان

یافت در زندگی     گهرهایی
چو    دل    اهل معرفت تابان

یادگاراست این قصیده ازاو
به مدیح حکیم عالی شان.




تاریخ : دوشنبه 98/6/4 | 5:16 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر
  سرسبزی درخت خرمالو از پس شیشه های کثیف و غبار گرفته ی اتاقم به رنگ قهوه ای میزند.
درخت خرمالو امسال کم بارتر از سال گذشته با تک و توک میوه های زرد و کالش گویی شرمنده ی آن همه آب و کودی است که پایش ریخته ایم.با زبان بی زبانی معذرت خواهی می کند و من صدای لرزانش را که نجواگر گوش نسیم ملایم اما نه خنک بعدازظهر یک روز تابستان است می شنوم.چشمم را از درخت می گیرم و پرده ی پنجره را می کشم .سیگاری می گیرانم و هنوز به نصفه نرسیده است که با ضجه های گربه ی دست آموزم باز پشت پنجره می آیم و بیرون را نگاه می کنم.چشمم به گربه ی ناجنس در بالای درخت خرمالو می افتد که در لابلای شاخه ها گیر کرده است ودو کلاغ که در بالاترین نقطه ی درخت لانه دارند و حتما جوجه هایی تازه سراز تخم بر آورده ،نوک بارانش می کنند.
گربه با چشمهای از حدقه بیرون زده گاه به پایین نگاه می کند و گاه به دو کلاغ مهاجم که حق با آنهاست.کر و کر می خندم و زیرلب می گویم :حقت است ملوس نابکار.تا توباشی که دیگر سروقت جوجه های کلاغ نروی.پرده را باردیگر می کشم و سرجایم می نشینم اما ضجه های گربه لاینقطع ادامه دارد.دلم به حالش می سوزد اما کاری از دستم ساخته نیست جز این که لای پنجره را باز کنم و چند بار محکم کف دسهایم را به هم بکوبم تا بلکه کلاغها بترسند و دست از سر ملوس بردارند.اما کلاغهای حق به جانب در واکنش به صدای به هم خوردن کف دستهایم کمی از گربه فاصله می گیرند و صدای اعتراضشان بلندتر به گوش می رسد و برای چندمین بار سرو کله ی گربه ی بینوا را هدف نوکهای گزنده ی خود قرار می دهند.زنم با سینی عصرانه وارد می شود و با خنده می گوید جنگ کلاغها و گربه را می بینی؟سرم را به علامت تایید تکان می دهم و آهسته می گویم:تو نمی توانی ملوس را نجات بدهی؟با لحنی خشمگین می گوید:چشمش کور نبایستی سراغ لانه ی کلاغها می رفت.می گویم :حیوان زبان بسته گناه دارد.حتما گرسنه بوده که سراغ جوجه های کلاغ رفته است.می گوید:گربه را جان به جانش کنی دله و شکموست.همین یک ساعت پیش کلی استخوان مرغ پیشش ریختم و سیر و پر خورد.می گویم:درست می گویی.ذاتش اینطور است.ده بار هم که به او غذا بدهی باز له له غذا می زند و توگویی سیرمانی ندارد.ولی خوب حیوان است دیگر.عقل و شعور که ندارد.برو توی حیاط هر طوری هست نجاتش بده ، گناه دارد حیوانی.زنم می گوید:تو حالا عصرانه ات را بخور ، فکری هم به حال ملوس می کنم.
یکدفعه به یاد اسلام ، میوه فروش دوره گرد می افتم که صبح آن روز پیشنهاد کرده بود وقتش که رسید خرمالوهایمان را به قیمت خوبی بخرد.با خنده می گویم:راستی خانم!صبحی اسلام میوه فروش می گفت امسال خرمالوهایتان را کیلویی هزارتومان می خرم.زنم معترضانه می گوید:هنر کرده ارواح باباش.اولا که امسال خرمالویی نداریم ، مگر شاخه های بی بار را نمی بینی؟ وانگهی اگر سال پرباری  هم بود خرمالو را کود  می کردیم پای درختش می ریختیم به صرفه تر از این بود که به آن مرتیکه ی شارلاتان با آن قیمت پیشنهادیش بفروشیم. با خود می گویم این چه کینه ای است که خانم از اسلام مادرمرده به دل دارد که هروقت اسمش را می آورم کلی بدوبیراه نثارش می کند؟ و فورا به یاد حرفهای دوسال پیش کبری خانم زن همسایه می افتم که  گفته بود:این اسلام آدم رک و روراستی است.یک بار که داشتیم هندوانه سوا می کردیم به حاجی خانمتان مادرم گفت ، چشمتان روز بد نبیند حاجی خانمتان الم شنگه ای راه انداخت آن سرش ناپیدا!پوزخند می زنم و با به یادآوردن علت کینه ی خانم از اسلام میوه فروش می خواهم سر شوخی ،باردی را با خانم باز کنم ، اما سگرمه های درهم خانم اجازه ی این کار را نمی دهد ! پس می گویم:راستی خانم!یادت می آید دوسه سال اولی که درخت به بار نشسته بود وقتش که می شد  خرمالوها را پیشکشی برای دوست و آشنا می فرستادیم؟آنطوری برای من دلچسب تر بود تا این که بفروشیمش.زنم لب برمی چیند و می گوید:من که اصلا برایم دلچسب نیست.اگر راه و چاهش را بلد بودم از همان سال اول می فروختمش به میوه فروش.
بار دیگر ضجه های دلخراش گربه حواسمان را متوجه حیاط می کند.می گویم :خانم!ملوس بدبخت هلاک شد. زنم از اتاق بیرون می رود.لحظاتی بعد از توی حیاط صدای خنده ی او و شرشر آب به گوشم می رسد.کنار پنجره می آیم و می بینم زنم شلنگ آب را طرف گربه و کلاغها گرفته است. گربه ی بیچاره گویی کتک خوردن از کلاغها را به خیس شدن ترجیح می دهد که ضجه های معترضانه ی قبلی اش حالت ملتمسانه به خود گرفته است.بلند می گویم:خانم!گربه از خیس شدن بدش می آید ...جواب می دهد:من که راه دیگری برای نجاتش از دست کلاغها نمی دانم ، شما اگر می دانی بسم الله.هنوز ازجلو پنجره کنار نرفته ام که این بار صدای شیون زنم را قاطی ضجه های گربه می شنوم.با هراس بیرون می دوم و می بینم کلاغها که این بار تعدادشان به چهارتا رسیده است وحشیانه به طرف زنم هجوم آورده اند و سروکله و دستهای اورا هدف نوکهای گزنده ی خود قرار داده اند.
خنده ام می گیرد اما خودم را کنترل می کنم و فریاد می کشم :گور پدر ملوس ، خانم خودت را نجات بده ، این کلاغها رحم و شفقت حالیشان نیست.زنم شلنگ  را توی باغچه می اندازد و ناله کنان و دوان دوان وارد اتاق می شود در حالی که کلاغهای مهاجم اورا تادم در بدرقه می کنند....هنوز غروب نشده که دیگر ضجه های گربه به گوشم نمی رسد.از پشت پنجره حیاط را نگاه می کنم.خبری از کلاغها نیست اما تکه هایی از لانه ی متلاشی شده ی آنها با کرکهایی سیاه شبیه پرکه لای شاخ و برگ درخت گیر کرده است با نسیم ملایمی که می وزد از این سو به آن سو تکان می خورد. ملوس لای شاخ وبرگ درختها خود را مجاله کرده و با دستهای گویی خون آلودش پوزه ی خود را پاک می کند.



تاریخ : دوشنبه 98/6/4 | 12:20 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر
مطالب قدیمی‌تر >>