سفارش تبلیغ
تبلیغات در پارسی بلاگ


آمدی   طفل دل  از راه    به در کردی    و بردی
نگرانم  که   پس از قهر   به دست  که سپردی

ای     که     در آینه ی   روی تو   هر دم نگرانم
آتش    آه     دلم  را    به  چه  تدبیر فسردی؟

شاد می خواهمت ای فتنه ی دلهای پریشان
غم من گرچه نه یک بار که یک لحظـه نخوردی

رفتی از پیش من و هیچ نگفتی که پس از آن
چه کند    صرصر بیداد تو    با شاخه ی تردی

خاطراتی که تو را بود به هر روز و شب از من
همچو    زنگار     که از آینه از سینه ستردی

زار می میرم  و تا روز جزا حسرتم این است
که از اقبال بدم   کشته ی تیغت  نشمردی

پای تاسرشده ام آتش غیرت که پس ازمن
پای در بزم که بنهادی ودست که فشردی؟




تاریخ : یکشنبه 96/3/28 | 11:38 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


معاندی    که   به  دنیا   نه  درد  دین   دارد
مگو   که    واهمه   از   روز   واپسین   دارد

چو  ابلهان   به پشیزی  فروشد  ایمان    را
خوش  است  زان که  طلا دارد و زمین دارد

ز عقل کاست به  قطر    شکم  اگر   افزود
که   بینوای   حقیقت   هنر  همین     دارد

دغا  و  حقّه و   تحقیر  همچنان  با اوست
ریا    و  کینه    و     تزویر  همچنین   دارد

خبیث تر بود  از   دیو    نزد     اهل    خرد
گرفتم  آن که   حشم  دارد   و  نگین  دارد

اسیر  دام   جهانگیر     او    شود  فردی
که  در  صراط  مُبین  دیده ی   مَبین دارد

فریب  سفر?  الوان    او   مخور  ای جان
چرا  که   زهر   هلاهل  در  انگبین  دارد

سبیل ظالم ازو چرب هست و خواهدبود
که   بو  و خاصیتی  عین  وازلین    دارد

به  سوی  قبل? غرب است روی او دائم
که  نقش  مهر  ازآن  خاک برجبین  دارد

در  این  زمانه  که بازار شک رواج  گرفت
خوشاکسی که به حق بیریا یقین دارد.




تاریخ : شنبه 96/3/27 | 9:1 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


تو     را      آن کس     که با من   بدگمان کرد
جفاجو     ،      بی وفا      ،      نامهربان کرد

به       دستم       باده       از      جام بلا  داد
به       تیغ        ناسپاسی     قصد جان کرد

نهال              آرزوهای            دلم         را
اسیر           برگریزان            خزان       کرد

دل     افتاده      در     دام         غمم      را
کبوتر      بچّه ای       بی     آشیان       کرد

تمام     هستی ام      را      داد    بر     باد
به     سیلابی     که    از  چشمم روان کرد

به تیغم     گرنه     مجروح و نوان   ساخت
پریشان    جانم      از       زخم    زبان کرد

به      تحقیرم      سخنها     ناروا      گفت
ملامت      در     حضور    این      و   آن کرد

به      جرم     آن که    از دل     گفته بودم
به    تیر       بیدلاگویی       نشان      کرد

به نام     دوستی       از       در      در آمد
جهانم      را      به     کام   دشمنان کرد

به حیرت     روزوشب می پرسم   از دل
که     مسحور     نگاری    سرگران   کرد

مگر    با عشق دشمن   می توان بود؟
مگر    عاشق   گدازی    می توان کرد؟




تاریخ : سه شنبه 96/3/16 | 3:4 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

فــــریــــاد سکـــوت را اگر حنجره ایم

بــــاغ بـــــرهــــــوت را اگـر پنجره ایم


با این همـه شادیم کـه در وادی عمر

کژدم نه ، رطیل و مار نه ، زنجره ایم!




تاریخ : شنبه 96/3/13 | 10:27 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


ای خمینی ! امام    دوراندیش
که جفا دیده ای     ز ما   اهلان
اوفتاد      انقلاب       اسلامی
دست   نامحرمان    و   نااهلان
*
لطمه ها دیده است و می بیند
از   حواشی     نظام اسلامی
خاکمان باد بر سر ار که شود
متلاشی     نظام      اسلامی
*
ما نمی خواستیم ، اما هست
مفسدان را چــو موریانه هجوم
بر     اساس     نظام   اسلامی
که درختیست میوه بخش عموم
*
فاسد  و   مفسد و   مفاسد را
ریشه کن کرد     باید     از ایران
چه   شد    آن    قوّه ی قضائیه
که   کند  آب    زهره ی شیران؟
*
ای که در راه انقلاب   و    امام
دل گرفتار    دام   و  دانه  نه ای
ننگ    بر ما    اگر    شود   تنها
رهبر    ما      امام    خامنه ای
*
پیر     فرزانه     را     مباد   از ما
رنجشی     یا   گلایه ای باشد
از ولیّ فقیه     بر     سر      ما
باید     امروز     سایه ای باشد
*
فتنه از چارسو چو گرگ حریص
چنگ و دندان نشان دهد ما را
گر     نباشیم       پیرو      رهبر
لحظه ای کی امان دهد ما را؟
*
دشمن ما اگرچه بسیار است
هیچ کاری    جلو  نخواهد برد
آرزوهای خویش   برده به گور
وز   برای همیشه خواهد مرد
*
خطّ رهبر    بود    چو خطّ امام
فاقد سنگلاخ  و    دست انداز
در  مسیری که   مستقیم بود
اوست فرمانده ما همه سرباز
*
می سپاریم     راه    با   رهبر
همه چالاک   و   پایمرد و غیور
با    حضور     امام   خامنه ای
هست نزدیک ،  بامداد ظهور.




تاریخ : یکشنبه 96/2/31 | 12:36 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


زخمهای سیاه تاریخند
یا سیاه زخمهای زمین
معدن کاوان
که در دل سرد خاک
با پینه های خونین دستهاشان
نیاز زیستن را
پاسخی صریح از مرگ دارند
و داغ بر دل صخره می گذارند
با چشمهایی که
شعله از عمق گدازه می ستاند
***
بیستونی در دل تیره ی خاک
و صفاصف
فرهادهایی عاشق
که شیرین می کاوند
پاره های جگر زمین را
در ملتقای وحشت و تقدیس
و پژواک هماره ی تیشه هایی
که جمجمه ی خسروان زمان را
نشانه رفته اند
***
آه ای مادر زمین
در بطن خود
چون قطعه های الماس پنهان کن
فرهادهای عاشقمان را
از هیز چشمهای نامبارک غارتگر
از دستهای سارق نامیمون.




تاریخ : پنج شنبه 96/2/14 | 7:7 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


دل   تو   ،  زنده ی     عشق      ازل      نمی میرد
کسی که  داشت   در    آن  دل محل     نمی میرد

دوام    دولت      ساقی     ز    دوست  می طلبم
کسی که   مشکل   ما   کرد     حل      نمی میرد

اگر    چه    کرد      خدا    مرگ  تلخ     را    محتوم
چشید      آنکه    ز    لعلت     عسل    نمی میرد

کسی    که    از   سر  اخلاص    بارها      نوشید
زلال     چشمه ی        فیض    ازل        نمی میرد

دلش   خوشست که  گردد  به راه دوست  شهید
مریض  عشق     ز  بیم       اجل         نمی میرد

غزل  ،      زبان   دل    عاشقان      بی  پرواست
غزل     بگو     که     زبان     غزل        نمی میرد

به      روزگار     بنای    امل       مکن          بنیاد
که      آزمند   ،   مگر     در   امل       نمی میرد

به      زندگانی      کوتاه        غیر     کار      نکو
دلا  مکن... به   خدا     خوش عمل     نمی میرد.




تاریخ : جمعه 96/2/8 | 9:52 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


یا     امام الجواد         ادرکنی
یا    شفیع المعاد        ادرکنی

جانشین    سزای        پیغمبر
مذهب    شیعه را  نهم   رهبر

در  بلاغت  چو حضرت مولا
در فصاحت یگانه چون  زهرا

صاحب  حکمت       خدادادی
علم   را  بحر و حلم  را وادی

اختر   تابناک   برج     ولا
راهیان را  به نورداده  صلا

روشنی بخش عالم    امکان
که  نگنجیده درزمان ومکان

قرّةالعین دلگشای     رضا
قوّةالظهر اولیای        خدا

نورباران مدینه از   قدمت
وزحضور وجودبی عدمت

شده بیت الرضاچوخلدبرین
از نفسهایت ای  شریفترین

گام تا در بسیط خاک زدی
جهل راضربه ی هلاک زدی

ذات حق رابه اقتضای کمال
بودی آیینه ی جلال وجمال

علم دین را سرآمد    اوتاد
شرح عهدین رامهین استاد

بهره مند از علوم  قرآنی
نکته سنج وبلیغ و برهانی

معرفت راچوچشمه از صافی
نور چشم  رجال   اعرافی

از تو  در اهتزازبیرق حق
آمد ای آفتاب  مطلق   حق

علم وحکمت اگرنه زان توبود
کمترین ریزه خوارخوان توبود

ز  علوم تو  مات  وسرگردان
چه  افاضل چه دانشی مردان

ز تسلط که داشتی به کتاب
علمای  سلف هماره مجاب

عقلشان درشگفت وحیران بود
«ابن اکثم»یکی از آنان  بود

در  جوانی  چو پیر  فرزانه
صاحب   منطق    حکیمانه

فکر بکر توعقده ها که گشود
همه از  پرتو  امامت   بود

پایه ی دین احمد از تو قوی
وارث علم و بینش   رضوی

دل چو بر مهر عارضت بستیم
به  ولای تو   از بلا  رستیم

ای جوادالائّمه  از    کرمت
قسمتم کن   زیارت  حرمت

دل  شیدای من به سینه مدام
همچو مرغی که اوفتاده به دام

آرزو داشت  تا  پرنده  شود
دولت  وصل  را برنده شود

به  سر تربت  حسین   رود
پر  گشاید به کاظمین رود

با سکوت و سکون مصاف کند
دور  قبر  تقی   طواف  کند

سوزد آنجا چو شمع وآب شود
تا   دعاهاش  مستجاب  شود

برسان ای خدای من   چندی
آرزو  را  به     آرزومندی

رفت عمری که در مقابل من
سوخت در حسرت تقی دل من

«خوش عمل»کی شودرسد به مراد
دل  من   جایگاه  عشق   جواد.




تاریخ : شنبه 96/1/19 | 10:32 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


ای   دگرگون    کننده ی     دلها     
نام  نیک   تو   شمع      محفلها

نوربخش   از    جمال   بی چونی
دیده ها    از   تو    در  دگرگونی

ای  که تدبیر می کنی شب وروز
نور   نام    تو    جان  و دل افروز

زیر و رو  از  تو  حال وسال همه
نظر  از   لطف کن به حال  همه

خود  بگردان به مرحمت امسال
حال  ما را  به   بهترین    احوال

***         ***         ***
روسیاه   آمدیم     و   شرمنده
به    سراغ   تو    ای    نوازنده

همگی  را   به لطف    رحمانی
بنواز    آنچنان    که  می دانی

عفو   فرما   اگر    خطا کردیم
مثلا    کار        نابجا    کردیم

گامها   در     مسیر قول  زدیم
قول    دادیم  و  زیر قول  زدیم

یا   که   دادیم طیّ سال کهن
خلق   را   وعده ی  سرخرمن

مستمندان   ز  خویش  آزردیم
نانشان  خورده   آبشان بردیم

تندخو    در    محلّ کار شدیم
بنز هم بیش و کم سوارشدیم

نیز   کردیم   ضمن  کم  کاری
دیگر  آزاری    و    خود   آزاری

چه  بگویم  چنان  چنین کردیم
جورها    با    مراجعین  کردیم

شاد   از   پستهای    جوراجور
دوسه فرسخ شدیم ازحق دور

همه  گفتیم بی غم و    اکراه
کار    ما   هست  خالصا   لله

گه  به   توریه  گاه    با   تقیه
راههامان  جدا   شد  از  بقیه

همه  کردیم  نقش خود  انکار
در    عمل   بالعشیّ  والابکار

عمل  البته  از  شقوق  بدش
که لشوشندجمله در صددش

***   ***     ***
ای    بهار    آفرین    گل پرور
لطف کن ،  از  گناه ما    بگذر

بکش  ای   مهربان  دائم   ما
قلم    عفو    بر     جرائم  ما

کاسه بشقاب جمله رافی الحال
پر   و  پیمان کن ازغذای حلال

ضعفا   را   توان   مالی    ده
نمره ی  انضباط   عالی    ده

مرحمت  کن  به   اغنیا قدری
کف بخشنده سعّه ی صدری

***     ***       ***
من  و  یاران  شاعرم دربست
کرتیم   ای   کریم    بالادست

انبیایند پیش     ،  پس  مائیم؟
با شما قوم و خویش پس مائیم

خویش خود  را   نواز   با  انعام
که نبوده ست و نیست کالانعام

گرچه فرموده ای  تو ای معبود
«انّ الانسان  لربّه    لکنود »*

ما  نه  از   خیل    ناسپاسانیم
گوش   ابلیس  کر ز خاصانیم

ما  کجا «عن صلواتهم ساهون»**
در  صف   «  یتّبعهم  الغاوون »***

مپسند ای   عزیز  دل   ما  را
رانده   یا  مانده پا به گل ما را

از  تو   خواهیم    عمرطولانی
با    مزایای     فوق   انسانی

هریکی صدنه بل صدوسی سال
شادمان        بالغدّو  والآصال

بعدهم چون که زین سرارفتیم
کلّنا   در  بهشت      جا رفتیم

دوست داریم تا به خوشحالی
«فادخلی فی عبادی****»ازعالی

بشنویم و    بهشت مست شویم
بی خیال   هر آنچه  هست شویم

***    ***        ***
بارالها به  حقّ  هشت  و  چهار
جمع  ما را  به  خویش  وا نگذار

ملت      سرفراز      ایران    را
وکلا   را   و    هم   وزیران   را

دانش  و  بینش  دو  چندان ده
دل  مسرور  و  لعل  خندان ده

لطف  کن  بی نیاز  غیر  شویم
همگی    عاقبت به خیر  شویم

زیر  لب   می کنیم   هی  تکرار
و   قنا     ربّنا      عذاب   النّار.
__________
*عادیات:6
**ماعون:6
***شعراء:224
****فجر:29




تاریخ : پنج شنبه 96/1/3 | 9:9 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


ای    فاطمه !   دُردانه   و      محبوبه ی   داور
ناموس   نُبی   دخت    نَبی  همسر   حیدر
در  وصف     عفاف     تو  بود     آیه ی  تطهیر
در  شرح       کمال    تو  بود   سوره ی  کوثر
                     بر  حلقه ی  دین  نام  رسای تو  نگین است
                    عشق   تو  و  اولاد  تو  سرمایه ی دین است
***
از      پرتو      میلاد   تو     آفاق   پر از    نور
وز  آمدنت   قلب   محمد   شده    مسرور
از  دامن   تقوای    تو   ای   عصمت کبری
سر بر  زده   خورشید  ولا در شب دیجور
               در  ولوله  ازشوق سما است وزمین است
               عشق  تو  و  اولاد  تو سرمایه ی دین است
***
ای   مادر   شایسته ی   تاریخ    سلامت
فردوس  برین بوسه زد ازشوق به گامت
قانون  الهی  شده  ترویج  ز   سعی ات
کانون  ولایت  شده    تحکیم  به   نامت
                 در  وصف  کمالات  تو آیات مبین است
              عشق تو و  اولاد  تو سرمایه ی دین است
***
ای  امّ ابیها   که  پدر  گفت        ثنایت
فرمود علی مدح تو  و  مهر و     وفایت
ای   روح نبی   جان   علی     ام ائمّه
جان همه  یاران ولایت   به      فدایت
        دربرج هدی چهره ی توشمس یقین است
        عشق تو  و  اولاد تو سرمایه ی دین است
***
زهرا  تو  گل   سرسبد   باغ      خدایی
کانون ادب  روح  شرف    جان  حیایی
نام تو به هر قفل فروبسته کلیداست
هر درد که ماراست بر آن دردشفایی
 سررشته ی تسبیح  تو چون حبل متین است
     عشق  تو و اولاد  تو   سرمایه ی دین است
***
در پهنه ی  توحید تو خورشید امیدی
بر کالبد دین   خدا     روح        دمیدی
مضمون ولا بود هر آن  نکته که گفتی
تائید  بیانات   خود از    وحی شنیدی
              مانند  مقام تو کلام تو    رزین     است
          عشق  تو و اولاد تو سرمایه ی دین است
***
ای  فاطمه   روشنگر     آفاق  هدایت
داریم   دلی     در   گرو    مهر   ولایت
ما راست به درگاه تو پیشانی اخلاص
بر ما  بنگر  با نظر    لطف  و   عنایت
     در هر دو جهان  آرزوی  شیعه ات  این است
     عشق  تو  و اولاد  تو    سرمایه ی دین است.




تاریخ : شنبه 95/12/28 | 3:56 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر