سفارش تبلیغ

پایه عکاسی مونوپاد
صبا


افسوس  هست    ماتم   نان        ترس    جان هنوز
خوف    از    فریب   و    توطئه ی    این   و     آن  هنوز
افساد   می کنند       ستم گستران                غرب
بیداد      می کنند              فرومایگان             هنوز
می خواستیم     تا   که     نباشد       دریغ   هست
از      دیو    یادبود      و    ز   شیطان      نشان  هنوز
با        فتنه های       دائم      شیطان اکبر      است
نسل    بشر   به   زحمت    و    آتش به جان   هنوز
در       ادّعای      نظم       نوینش         یکی      نگر
محکم     اساس     جهل   کهن    در    جهان  هنوز
آوخ     که    از     تهاجم    فرهنگی اش    به     دهر
دودی   رود   به     دیده ی       هر      دودمان   هنوز
از    آتشی   که     داده       حوالت       به       باختر
یک     واحه    شعله زار      بود        خاوران     هنوز
آهسته     بگذرید       که        صیاد         جورکوش
دارد       هزار     تیر       جفا       در     کمان    هنوز
یاران        کاروان       و       شریکان        دزد       را
از    جان    و   دل    دهند       برات     ضمان  هنوز
بر   عرش    می رود     همه روز    و   شب از جفا
دود       فغان       و         نائره ی      الامان     هنوز
بنگر    یکی       شقاوت     صهیون      دیو   خوی
بیداد       می کند       به        فلسطینیان    هنوز
بیت المقد س  است      همان  قبله ی نخست
در      انحصار      قوم         جهود     جبان     هنوز
جلاد      دیو سار        به         امر           خدایگان
بیرون    ز     کام    می کشد     آنجا    زبان هنوز
بنگر    یکی   به     سینه ی   سینا  که لاله اش
با     یاد      هر     شهید   بود    خونچکان   هنوز
وز          دود     آه         امت      آزاده ی    نبی
زنگار      بسته         آینه ی        آسمان    هنوز
افّ لک   ای      عنود      عرب زاد     دین به  مزد
کاین     قوم    را   نبهره   تویی    پاسبان هنوز
ابلیس     را     هر   آینه    دستی    در  آستین
استاده       برده وار     بر     آن   آستان    هنوز
آب     عرب    ببردی      و     خاکش      بباختی
مهری    فحول     طایفه      را   بر  دهان  هنوز
چندین    هزار       قاتل        سوداگر       شرف
از    هر    قبیله ای    و   ز    هر   خاندان  هنوز
اندیشه می کنندو سپس شیشه  می کنند
خون    هزار   کودک   و   پیر     و    جوان هنوز
سیلاب  اشک    می رود  از چشم  مرد و زن
دیو    ستم  نشسته   به   تخت   روان  هنوز
از    مغز    استخوان    یتیمان       در   به   در
در    غلغل    است    دیگ  ز دد  بدتران هنوز
بس   جوجگان   که   خفته  به نازند  وای ما
آتش     زبانه   می کشد   از    آشیان  هنوز
پر    بسته اند    مرغ   شباهنگ  را   و  کبک
سر   زیر    برف    برده  و  دل در گمان   هنوز
با   وعده  تا به  کی  دل  خود سبزمی کنید
جاری  است خون  سرخ کران  تا کران هنوز
گیرم  سلاح   گرم   نباشد   به  قلوه  سنگ
تا    فتح   قدس  رزم  دمان می توان   هنوز
هر چند  کاین   سران   به  پایان رسیده کار
سر خورده اند و   بی هنر   و   ناتوان   هنوز
آماده ی       نبرد        جوانان              امتتند
با    غاصبان   سنگدل   از  هر   مکان  هنوز
از   جان   خود   دریغ   ندارند    و  می دهند
در      راه     اعتلای    بهین     آرمان    هنوز
ایران  در   این  مسیر جلودار   لشکر است
با      رهنمود     رهبری       کاردان      هنوز
زان پیر   آن  مراد مهین    آن  درست   عزم
دارد   به    گوش    زمزمه ی   جاودان  هنوز
از    کربلا    به     قدس   گشایید   راه   فتح
کاینجاست   در    قلمرو    بی  باوران هنوز
تا   در    حریم    مسجد الاقصی   برد   نماز
ره    روز   و  شام   می سپرد  کاروان هنوز
بر  سرنوشت     قوم   عرب     بی  تفاوتند
حکام        لامروت        نامهربان          هنوز
با    انتفاضه   قهر  و  به  صهیون  در آشتی
زود   است   زود  خاتمه ی   داستان  هنوز
گرگ    حریص  می درد  آن  برّگان ونیست
سگ   را    توان   رزم   به  امر  شبان هنوز
هشدار کانتقام  بزرگی  است  پیش  روی
در غیبت  است  مهدی صاحب زمان هنوز
اسلام   را   نکاسته  خوش رقصی   جهول
آن حشمت  وجلالت و آن قدر و شان هنوز
فرصت حرام گشت و شکایت همان که بود
دفتر  تمام  گشت   و  حکایت  همان  هنوز
بی ارزشست منطق گویای «خوش عمل»
تا هست چشم بسته  و گوش گران هنوز.




تاریخ : سه شنبه 95/12/3 | 8:47 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


قدم  بر دیده ام بگذاشتیّ و جا به دل داری
تو در این خانه و آن خانه حقّ آب و گل داری


فدای   مهربانی های   معصومانه ات گردم
که گر با دیگران گهگاه ، با من متّصل داری!




تاریخ : یکشنبه 95/12/1 | 4:14 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


دو        کبوتر    دو       هوس
اسیرن         کنج        قفس
هر        دوتا     بی همزبون
هر       دوتا    بی همنفس
*
یکی       از     غمش میگه
یکی       از   خوشحالیاش
یکی       از    صبح    سپید
یکی       از   روز     سیاش
*
یکی      از    طالع    نحس
یکی      از   بخت        بلند
یکی      از     گولّه ی   داغ
یکی     از       بگو     بخند
*
بیچاره          ....       کبوترا
اسیر       وهم        خودند
کنج    این       کهنه قفس
راضی     از   سهم خودند
*
اگه       روزی        بشکنه
این قفس     رها     بشن
دیگه      فرقی         نداره
که    ز   هم    جدا  بشن
*
دو  کبوتر           دو هوس
کاشکی     همصدا بودن
اگه     یکّی     می شدن
کی ز    هم     جدا بودن؟
*
قفس اون وقت واسشون
خونه ی شادی می شد
نغمه های     بی  کسی
شعر    آزادی      می شد
*
ما        همون       کبوترا
توی      دام تن      اسیر
کی میشه    رهابشیم
تو اسیر    و   من اسیر؟
*
دو کبوتر         دو  هوس
اسیرن        کنج   قفس
هر  دوتا      بی همزبون
هر  دوتا    بی همنفس.




تاریخ : دوشنبه 95/11/25 | 6:19 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


شکوفه    می زند     از   باغ  جار   پیروزی
بهار      آمده        با         کوله بار    پیروزی

رسول  فاتح  خورشید  ، می دهد پیغام
رسید     یکّه سوار       از     تبار    پیروزی

کتاب  نغمه ی  ناب  هزاردستان  راست
ورق    ورق  سخن     دل    شعار  پیروزی

بنوش  تا  که  بمانی ، نسیم    را  گویم
که     تحفه ای است   ره آورد یار پیروزی

نمودِ ژاله    پگاهان     به    دامن  گلبرگ
چکامه ای است   که  سازد  نثارپیروزی

اناالحق  گل سوری ز   کام خونین  فام
حکایتی است     ز  منصور   دار  پیروزی

صلای  عشق  در افکن به خرّمی   دیّار
که خرّم است به عشق این دیارپیروزی

به    کورچشمی  پائیز ،  شادمانی کن
که    فاتحانه   در    آمد    بهار     پیروزی.
بهمن ماه 1358 شمسی -کاشان.




تاریخ : دوشنبه 95/11/18 | 9:3 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر



مرحوم ابوی (رحمت الله علیه)می گفت:وقتی عمه کوکبتان را در تهران شوهر دادیم مادرم که ننه آقاتان باشد خیلی بیقراری می کرد.
دوهفته نگذشته بود که بابجونتان -یعنی پدرم-امر کرد مادرم را به تهران ببرم تا دیداری تازه کند و قرار گیرد.صبح یک روز زمستانی بلیت اتوبوس خریدم و از کاشان به سمت تهران حرکت کردیم.آن روزها -سال 1330-تهران خیلی خلوت بود و از ترافیک خبری نبود.
به تهران که رسیدیم و از گاراژ بیرون زدیم تا به سمت خانه ی عمه کوکب برویم وسیله ای جز اتوبوس دوطبقه ی شرکت واحد گیرمان نیامد.مادرم که برای اولین بار اتوبوس دوطبقه دیده بود حیرت زده به هیجان آمده بود.با لهجه ی شیرین کاشانی می گفت:ننه حُسَی! ای اتوله چقذه خرسَه! ؛یعنی :ننه حسین جان!این اتومبیل چقدر بزرگ است.(کاشانیها به هر چیز بزرگ «خرس» می گویند آن هم نه به طنز که به جد.مثلا می خواهند بگویند برادرم از من بزرگتر است می گویند:بردرم از من خرس تره...)خلاصه سوار اتوبوس دو طبقه شدیم .من می شنیدم که مادرم زیر لب غرولند می کند و می گوید:خلایق تهرون چقذه بی مبالاتند.با گالشاشون میآن تو....به مقصد که رسیدیم و پیاده شدیم دم در اتوبوس مادرم را دیدم که حیران و متحیر دور خودش می چرخد و به دزدها لعنت می فرستد.گفتم:ننه جو ؛ چی چی شده؟گفت:چی چی میخواسی بشه ننه جو؟من وختی اومدم تو اتوله گالشامو دم در بیرون کردم حالا می بینم نیس.دزدای بی شرف گالشامو بردند.هم من و هم افراد دور و بر از خنده ریسه رفتیم.مادرم که ننه آقای ساده دل و صمیمی شما باشد در مبدا هنگام سوار شدن به اتوبوس کفشهاشو بیرون آورده بود و حالا در مقصد دنبالش می گشت.تو گویی وارد اتاقی شده بود ه است و حالا از اتاق بیرون آمده و سراغ کفشهای مفقودش را می گیرد.خلاصه قبل از رفتن به خانه ی عمه کوکب سری به مغازه ی کفش فروشی زدیم تا برای ننه آقاتان گالش جدید بخرم.....خدا همه ی اسیران خاک را رحمت کناد.آمین.




تاریخ : پنج شنبه 95/11/14 | 6:40 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


اگر     مرا        برانی     ،    ز      درگهت       الهی
به     هیچ    جای      دیگر   ،     نباشدم  پناهی

به   دل     همیشه     دارم ، امید بخشش از تو
اگر که    سر     زد     از من  ،   تخلّفی ، گناهی

در  این سرا    که هردم ، رسد   غم  از پی غم
به جز تو کیست محرم، کجاست تکیه گاهی؟

جهنمی که   در تن      ،     به پا   شد از هریمن
شود     بهشت    بر     من   ،   اگر کنی نگاهی

 به دل چو جلوه  کردی ، زبان  به  شکر  واشد:
چه هوری وچه هوری!چه ماهی وچه ماهی!

به      روزی     مقدّر        ،    تویی  تو   ذرّه پرور
اگر    به      آسمان در    ،     وگر  به قعر چاهی

هزار    سال     طاعت    ،   به   نیم جو   نیرزد
اگر      مرا       نبینی     ،     اگر   مرا  نخواهی

ستم  کشیدگان را       ،    عتاب  دیدگان   را
ز   خود رمیدگان    را    ،    پناه   و  دادخواهی

دهان شکوه بستم  ،  سزد  رسد شکستم
به جرم  آن  که   هستم  ،  رفیق نیمه راهی

تباه      روزگارم    ،      هماره      شرمسارم
نیاز    اگر که     آرم     ،    به  غیر    گاه گاهی

در آستان پیری   ،  خوشم  که    می پذیری
مرا   به    سر به زیری   ،  مرا به   سوز آهی

امید     عفو     دارم   ،    اگر    به    درگه  آرم
گناه     کوه    کوهی     ،   ثواب کاه   کاهی .




تاریخ : سه شنبه 95/11/12 | 5:24 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


آتش  نشانان      دلاور         ،     ای         افتخار           مام    ایران
بر      بام      هستی     می درخشد    ،    نام شما   با نام ایران

چشم و چراغ     ما      و      ایلید   ،   در پایمردی    چون  خلیلید
«بردآ سلاما»        را        دلیلید    ،    بر          آتش        آلام ایران

آتش     اگر    تنپوش      دارید     ،    چون  باغ گل    آغوش دارید
جام     شهادت     نوش     دارید    ،    از     باده ی    گلفام ایران

دریا دل    و    روشن ضمیرید    ،   در  بیشه ی اخلاص   شیرید
مرد       خطرهای       خطیرید    ،     از      شورتان      آرام ایران

ای جانتان   بر کف    چو   آرش ، وی    در دل    آتش   سیاوش
در    رادمردی     چون     کیارش   ،    شهزاده ی    گمنام ایران

از خویش دست افشان گذشتید ، کی از سر پیمان گذشتید
وز   جان  شیرین تان     گذشتید ،  شیرین شود  تا کام ایران

حق باوران   حق پرستید   ،     از     باده ی     توحید    مستید
هم   شمع   و    هم   پروانه   هستید   ،  روزآوران    شام ایران

آن      قهرمانیهای    جاوید    ،  وان   طرفه   ایثاری   که   کردید
خورشیدسان   خواهد   درخشید ، بس قرنها    بر   بام ایران.




تاریخ : شنبه 95/11/2 | 6:45 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


(بمناسبت دومین سالروز پرواز جاودانه ی استاد)
______________________________________________
*اشاره:
در سالهای آغازین دهه ی 60 که از کاشان به تهران کوچیده بودم،استاد عباس مشفق کاشانی(اعلی الله مقامه الشّریف) بی هیچ توقع و چشمداشتی از من حمایت و مرا به راههای درست تعامل با شاعران تهرانی هدایت می کردند.استاد فقید ، الحق که از حیث معنا بر گردن من حقّ پدری داشتند که شرح آن در مجموعه خاطراتم از آن نحریر مقدام و انسان شریف والامقام آمده است.یک روز به پاس زحمات آن استاد بزرگ ، مثنوی موشّح ذیل را سرودم و تقدیمشان کردم:
_______________________________________________
به دل      اگر   چه        غم     جاودانه ای  دارم      
خوشم      که       یار و انیس    یگانه ای  دارم
روان    اگرچه سرشکم ز دیده  چون دریاست     
دلم      شکسته    به سنگ حوادث دنیاست
امیدوار      از آنم       که     همدمی است مرا     
به زخمهای     دل خسته مرهمی است مرا
یکی      ز     بعد پدر ، کو     بمرد   بی هنگام         
نکرد      یادِ      من     رنج   دیده       از      ایام
اسیر      دام        خیالات       خویشتن  بودم          
کسی مباد     به آن حالتی     که    من بودم
سیاه      از      غم   و      اندوه ، روزگارم    بود     
 به    کنج عزلت    خود ، آه و ناله    کارم   بود
تلاش من     همه       این بود      گاه   برنایی       
که    روزگار      سر  آرم      به     کنج   تنهایی
امید     هیچ     تحوّل    ،   نبود        حالم     را       
شکسته  بود      چو مرغی      زمانه  بالم را
دلم به محبس تن   سهره ی    اسیری   بود      
که هر کلام    به   گوشش     صفیر تیری بود
عجیب     دوره ی   برنائی ام  هدر  می رفت       
چه خوب بود      پسر   نیز    با پدر  می رفت
به     حال زار  من خسته دل  نسوخت دلی      
که هردلی     به گرو بود    باخوش آب و گلی
امیر   قافله ی      دردهای        خود       بودم      
 سزاست     گویم اگر    خود بلای خود بودم
سلام     گرم     صمیمانه ام   نداشت جواب       
عذاب   بود     مرا     دوره ی    شباب ، عذاب
مسیر      زندگی ام      تیره   بود   و ناهموار       
نه     از      سوار     خبر   داشتم  نه از رهوار
شبانه روز ِ    من     اینگونه   بود       تا روزی      
 گرفت      دست    مرا       آشنای   دلسوزی
فلک به گردش خود ، روی خوش نشانم داد     
که    از      گزند    حوادث    خط        امانم داد
قیام  نور     به   ظلمت سرای    خود   دیدم     
 دگر شدم     چو    رخ    آشنای   خود   دیدم
کویر   تشنه ی   جانم   بدل به   گلشن شد     
 سحاب  رحمت حق   یار مشفق   من شد
از   آن زمان      که     مرا    بود    رنج وافره ای      
به لطف دوست   نمانده ست غیرخاطره ای
شد آن زمان   که   به هر کوی     دربدر بودم        
پی    نوازش        رویایی         پدر         بودم
اگر    پدر   ز     سرم    رفت     در جوانسالی     
 به حقّ   من    پدری  مشفقم   کند  حالی
نیاید آن که    شود   سایه اش کم ازسرمن      
هماره     باد   سلامت     وجود      رهبر من
یگانه یار!   تو      را   در      چکامه ی   تبجیل      
چگونه مدح کند «خوش عمل»  به طبع کلیل؟
67/3/30-دوشنبه عصر-تهران




تاریخ : سه شنبه 95/10/28 | 2:59 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


تا     که       بودیم         نبودیم       کسی
کشت    ما   را     غم       بی همنفسی

هیچ کس      با      دل      ما       یار   نبود
مونس     و      همدم     و    غمخوار نبود

پیر   و   برنا      و        زن      و       مرد دیار
نه    به      باطن   که به ظاهر     غمخوار

همه        با        داعیه ی         همدردی
چه گروهی       چه     به    معنا     فردی

گاه گاهی           که           محبت کردند
همه         آلوده ی          منّت        کردند

سینه ای   بود      و     سراسر    غم بود
دل     در   آن    غمکده  خوش محرم بود

چون        یتیمی      سرِ        راه افکنده
یوسفی      بود         به      چاه  افکنده

الغرض             زندگی                دنیایی
همه   محنت    ،   همه    جانفرسایی

طی شد     و     مرگ نه دلخواه رسید
تا     بیاریم       به      لب       آه   رسید

رخت  خود   شسته و ناشسته به در
جمله     بردیم      از این       دیر  دو در

تا      که     رفتیم    همه      یار شدند
خفته  ما     و      همه      بیدار  شدند

در شگفتم     من   از این مردم پست
مردم      زنده   کش       مرده  پرست

تا    که     هستید      به ذلّت بکشند
چه  به    ذلّت    چه   به منّت بکشند

تا     که هستی همه هستت ببرند
چون   که   مردی   سر دستت ببرند

ای شما     مرد  و  زن    و   پیر و جوان
که     مقیمید      به     اقصای    جهان

قدر     یکدیگر        اگر         نشناسید
عشق     را     رهبر    اگر   نشناسید

خاطر   آزار     به        هر     خاطره اید
خسر   الدنیا                   و  الآخره اید

پس    بیایید   در    این    تیره   مغاک
که    بسی   آینه دل   خفته به خاک

قدر   آیینه      بدانید    چو     هست
نه  در  آن وقت که افتاد   و شکست.




تاریخ : سه شنبه 95/10/21 | 11:32 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


ز    برج   عصمت   حق   آفتاب      بی بدیل    آمد
امام عسکری      فرخنده     مولود    جلیل     آمد

مدینه  سربه سر نوراست  و شورو خنده وشادی
که   هادی   را   یکی   فرزانه    فرزند نبیل     آمد

گلی خوش رنگ و بو درگلشن طاها شکوفا شد
بهاری    دلپذیر     از   دامن پاک     سلیل     آمد

محمد   را   به  تبریک   چنین   مولود   در    جنت
کنار   یوسف  و  یعقوب   عیسی  با  خلیل    آمد

نه  تنها انس و جان   تبریک می گویند این میلاد
به   شاباش  نقی  از  عرش  اعلی جبرییل  آمد

نوامیس   الهی    جمله  در   تهلیل  و  در   تکبیر
که   یک   بار   دگر    نومید   شیطان  سفیل  آمد

امامی...پیشوایی   ذوب    در   اسلام و  پیغمبر
دلیلی ،حجتی  در   ذات    باری   مستحیل  آمد

به  یک   دستش  کتاب  از بهر  احیای کلام الله
به دست دیگرش  سرکوب دشمن  راسلیل آمد

بهار   معنویت  را   که   قرآن   است     برهانی
وجود    مهدویت  را   یکی    روشن   دلیل  آمد

زکیّ العسکری   روشنگر      دلهای     زهرایی
بهشت   دوستاران    ولایت   را    کفیل     آمد

خلایق درشگفت ازطرفه مولودی   بهشتی بو
که    مانند   پدر  در سیرت و صورت جمیل آمد

یکی مولود حکمت دان که در دانشگه   امکان
به   پیش    نطق  او صد  منطق گویا علیل آمد

عدالت    را  کند   تا  در بلاد   مسلمین  جاری
امام   عادلی  در   دادیاری  بی عدیل      آمد

اصول   دین   احمد  تا شود  تحکیم  در دنیا
چو   حیدر   طرفه  پشتیبان  اسلام اصیل آمد

کند تا  عقده های مشکل دانش پژوهان حل
به   دانشگاه  دین  فرزانه استادی  عقیل آمد

محمد  را  نظیری    باعث     پویایی     مکتب
خدای     قادر    بی مثل  را   ظلّ ظلیل  آمد

سیه پوش است اردوگاه شرک وکفرواستبداد
که   عزتمند   مردی  تا کند دشمن  ذلیل آمد

به هادی صف به صف خیل ملایک تهنیت گویان
که   با   حکم   ولایت   هادی  قوم  ضلیل آمد

بگو  با   تشنگان  وادی  حیرت که    از   جنت
کنون تسنیم آمد    کوثر آمد   سلسبیل    آمد

به مدح زاده ی طه و یاسین«خوش عمل»طبعم
قصیر    و    الکن     آمد...نارسا آمد... کلیل آمد.




تاریخ : جمعه 95/10/17 | 11:50 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر