سفارش تبلیغ

ثبت شرکت
صبا
من همین قــــدر که مجنــون تــو باشم کافی است
شــــور افســـانــــه به افسـون تو باشم کافی است
در شب رد شـــدن از خــاطــره هــایـی مجروح
خـــاطـــرآرای دل خـــــون تــو باشم کافی است
اوّل و آخــــر هــــر شعـــر نــه ، در بیتــی ناب
شـــرح شیدایی مضمـــــون تــو باشم کافی است
بخت یکتــــا شدنم بـــا تـــو امیـــدی است محال
رخصتی ، تـــابــــع قـانـون تـو باشم کافی است
حرف یک عمر کنار تو نه ، یک شب تا صبح
شبنـــم گـــونــــه ی گلگون تـو باشم کافی است
ای تــــو تـــاتــــارتـــریــــن فاتح دلهـای غیـور
من اگــــر صید شبیخـــون تــو باشم کافی است
فتنه زیـــر سر چشم تـو چه خوش نخ داده ست
که اگــــر یکســـره مفتون تــو باشم کافی است.



تاریخ : سه شنبه 97/7/24 | 10:27 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

هر چند که جسم و جانمان فرسودیم

بر هفتــه و مـــاه و سالمــان افزودیم


نــومیـــد نمــی شــویـــم از آخــر کار

تـــــا منتظـــــران مهــــدی موعودیم.




تاریخ : جمعه 97/7/20 | 4:38 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


گفت   گاوی   به  صاحبش       روزی
که  فزون  شد  به      قوزها     قوزی

شدگرانتر   ز پیش   قیمت  «ماست»
این   دگر     باعث   تفاخر    ماست

سخت     امروز    شادمان  شده ام
چون که     برتر   ز ماکیان   شده ام

حالیا    دوره       دوره ی  بنده ست
به     لبانم   از آن جهت  خنده ست

سالها    از     تفاوت     و    تبعیض
رنج    بردم     چو    مردمان  مریض

چه    بسا    خون دل  نصیبم  شد
هر           تنابنده ای رقیبم    شد

بعد از این مرغ را به  بیضه ی   خود
نیست   فخری که  هی کند قد قد....

پیر مرغی   ز    گوشه ی   اسطبل
کرد  قد قد   نواخت  یعنی    طبل

کرد   بالا   به    ناگهان  سر  خود
زد به هم بال و پر چو  شوهرخود

گفت: ای  گاو   کودن      نکره
چه  غلط می کنی؟   بپا   نپره!

غرّه برخود مشوز روز نخست
کاین  تفاخر زآدمی نه زتوست

گر حقیقت پذیر  و       دانایی
درک  کن نکته را به  ایمایی

آب و شیر تو درسرای جفنگ
هست  در ارتباط       تنگاتنگ

از  زمانی که رفت قیمت آب
تا  ثریا  ازین  جهان    خراب

قیمت ماست نیز بالا     رفت
تو  گمان می کنی که حالارفت

الغرض درجهان تنگ و شلوغ
که  همه وعده ها شده ست دروغ

مردمان   همدگر     چپو   کردند
افتخارات   را     درو     کردند

تو چه نازی و من  چرا  نازم ؟
هست  مفهوم   یا     بگم بازم؟

تو   خود   آزار    من    نیازارم
که «علی بیضتی» به لب  دارم!

گرچه  امروز  گشته ای    دلشاد
که شدی مطرح  این   مبراز یاد

«هرکسی  پنج روزه نوبت اوست
بعد  از  آن  روزگار  نکبت اوست

گاو   چون این   کلام  نغز    شنود
ضرطه ای داد و جای خود   بغنود!




تاریخ : شنبه 97/7/14 | 7:46 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

می خورم نـان خشک جای غذا

تـــن خود را به لُنگ می پوشم

 

جـــای نوشابه های گونـــاگون

آب را تُنــــگ تُنـــگ می نوشم

 

وضع بـازار من که تنظیم است

گور بابای هر چه تحریم است!




تاریخ : دوشنبه 97/7/9 | 8:54 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

زنــــدگـــــی نیست ایـــن که ما داریم

مــــــرگ همــــــراه بــــــا شکنجه بود


خوش به حــال کسی که کیسه ی او

پــــــروپیمــــــــان کنـــــــــار گنجه بود


گیــج و گـــول است ، اگــر نــدارد پول

بـــی خیــــال است اگـر کـه رنجه بود


گــــربــــه ی وحشــــی گـــرانـــی را

روی هـــر گـــــونــه جــــای پنجه بود


دل «عبّـــاس خــوش عمــل» ز ملال

شرحه شرحه ست و انجه انجه بود!




تاریخ : دوشنبه 97/7/9 | 8:28 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

یادی از «استاد حسین منزوی»:
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
... حسین منزوی را من «سیرنگ غزل پارسی» لقب دادم ؛ آن هم زمانی که زنده بود و گهگاه برای دیدار با من ـ که چه عرض کنم ؛ برای اخذ قرض الحسنه (تو بخوان قرض الپس نده!) ـ با ظاهری آشفته به روزنامه ی اطلاعات مراجعه می کرد.من آن زمان (سالهای دهه ی شصت) مسئول صفحات شعر مجله ی جوانان امروز بودم ؛صفحه ی شعری که از یک دهه قبل تا آن روز ، و پس از آن تا سال هفتادوشش، پربارترین و پرمخاطب ترین صفحات شعر مطبوعات بود.«سیرنگ قاف نشین» می آمد دم درِ شیشه ای ساختمان روزنامه ی اطلاعات مقابل قورخانه (متروی امروز) و به انتظامات آن جا می گفت می خواهم بروم فلانی را ببینم.انتظامات به دلیل ظاهر آشفته ی حسین از ورود او ممانعت می کرد و زنگ می زدند تا من برای دیدنش به طرف کریدور درِ شیشه ای حرکت کنم.می رفتم.یکدیگر را در آغوش می کشیدیم و پس از معانقه و چاق سلامتی ، سیرنگ از این صعوه مبلغی وجه دستی طلب می کرد که البته این درخواست مسبوق به سابقه بود.داشتم می دادم ؛ نداشتم نمی دادم و او سلّانه سلّانه راهش را می کشید و می رفت.....متأسفانه سیرنگ غزل پارسی در آن روزگاران چیزی که نداشت «عزّت نفس» بود ؛ عزّت نفسی که پایمال بیماری خانمانسوزش شده بود. من از این بابت نه در خفا که آشکارا بسیار گریسته بودم.....حسین لاهوتی (صفا) دبیر وقت شورای شعر وزارت ارشاد که با هم نسبت فامیلی داشتیم  بارها می گفت :منزوی هر چند روز یک بار ـ بخصوص روزهایی که استاد مهرداد اوستا در جلسه ی شورا حضور دارد ـ  به شورا می آید. من و استاد اوستا و استاد مشفق خوب تحویلش می گیریم وهوایش را داریم ؛ اما استاد حمید با او بنای کج خلقی می گذارد ؛ از این رو این دو مثل جنّ و بسم الله از هم در گریزند.....و اما آقای اسماعیل امینی ـ که دوستی نوشته است با منزوی مناسبات نزدیک حتی در حدّ شوخی و باردی داشت ـ  در آن روزگاران دانشجو بود.هفته ای یک بار ـ روزهایی که در حوزه ی هنری جلسه ی شعر برگزار می شد ـ به روزنامه ی اطلاعات می آمد و یکی دو ساعت منتظر می ماند تا ساعت کاری ام به پایان برسد و بسیار دوست می داشت که شانه به شانه ی من وارد جلسه ی مذکور شود.حشر و نشرش را با حسین منزوی نمی توانم تأیید کنم.حسین آن روزها با جوانان نوپا ـ بخصوص شهرستانی و بخصوص که محصّل بودند ـ دمخور نمی شد...خلّص کلام این که: دوستان کمین را به خاطر صراحت لهجه ملامت نکنند ؛ چون اهل ماله کشی بر حقایق ـ هر چند تلخ ومشمئزکننده ـ نمی توانم باشم.حقایق و واقعیت ها را برای تاریخ همانطور که اتفاق افتاده ، بی کم وکاست و بی رودربایستی باید بازگو کرد. ما نباید مثل اسلافمان تاریخ را با دروغ  و سانسور و خودسانسوری رقم بزنیم .استاد حسین منزوی تنها «سیرنگ» قاف نشین غزل معاصر پارسی بود و خواهد بود و شرحهایی چنین از بزرگی او در شعر و ادبیات نمی کاهد ؛ همانطور که حقایق عنوان شده از سوی هوشنگ ابتهاج (سایه) درباره ی استاد شهریار مندرج در «پیر پرنیان پوش» از بزرگی و سالاری شهریار نمی کاهد...
*عباس خوش عمل کاشانی.




تاریخ : دوشنبه 97/7/2 | 1:5 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


بـــه پـــادشــــاه ولایـــت ارادتـــش کــی بود
کسی که دغــدغـــه اش نـان گنـدم ری بود

به بــــزم نـــور و صفـــا ره نمـی بــرد رنــدی
که همـــدم شـب و روزش پیـالـه ی می بود

نمــی رســـد بــه چمنـــزار سبــــز فروردین
دلـی کــه وقـف نفــس هـــای آذر و دی بود

به ســوگ شــاه شهیــدان حسیــن ثـارالله
روان ز دیـــده مــــرا اشک هــا پیــاپــی بود

ســری کـه ســـروری هـر دو عالمش دادند
ز دشت مــاریــه تــا شـــام بـر سـر نی بود

نـداد جــرعــه ای از آب ، دشمنش هـرچند
کــه آب هــای جهــان مهـــر مـــادر وی بود

شد اهل بیت کسی تشنه و گرسنه اسیر
که بنــده ی کرمش صـد چـو حاتم طی بود

از ایــن حدیث گـدازنـده روز و شـب دل من
گهی در آتـش و گه گرم نـالـه چون نی بود.




تاریخ : سه شنبه 97/6/27 | 1:43 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


هزار       مرتبه     گفتیم  :  یا حسین   شهید
و    یک     دقیقه    نبودیم     با حسین شهید

امان    ز    غفلت     ما     شمرهای    بالقوّه*
که   داده ایم    به  سرنیزه ها حسین شهید

برای    گوش    دل ما   چقدر  سنگین است
ندای    حق    طلب    کربلا    حسین شهید

فدای    زائر     بی    برگ      بوریا    پوشی
که گفت   با   نفس  بی ریا  حسین شهید

به حقّ حضرت عباس و مشک و تیغ و علم
به      حقّ    زمزمه ی  یا اخا حسین شهید

به حقّ  زینب  و   آن  او  ج استقامت و صبر
به حقّ  حرمت  خون خدا    حسین شهید

دهاد   بر همه ی   ما شفا  خدای حسین
دهاد    بر همه ی   ما صفا  حسین شهید

برات       معرفت       کربلا     و    عاشورا
دهاد  بر  همه ؛  ما و شما حسین شهید

مکن   غلوّ    و   به    تحریفها    مزن  دامن
که شکوه دارد از این ماجرا حسین شهید

به    دوزخیم    چو   نفرینیان   وادی   طف
بر ای   ما    نکند   گر   دعا  حسین شهید

چه   قرنها   که   گذشت از   قیام عاشورا
هنوز   فاصله   داریم    تا   حسین شهید.

*تعبیری از آیت الله العظمی بهجت که فرمود«...ما همه شمرهای بالقوّه ایم!»




تاریخ : دوشنبه 97/6/19 | 11:45 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


بهار   آمد    و   گل   در   چمن   قیام نکرد
پرنده        در       گذر   لاله   ازدحام نکرد

هزار   هر چه  غزل  گفت  ناتمام  گذاشت
کلاغ    پیر   به    گنجشکها     سلام نکرد

شراب   را  که  ثواب  است  با تو نوشیدن
به  حیرتم  که  چرا   پیر ما   به  جام نکرد

مرا به بوسه ای از لعل خویش مهمان کن
که  این   معامله را  شرع  هم حرام نکرد

دلم خوش است به داغ فراق و صحبت او
مرا  به حسن تو  گر عشق همکلام نکرد

خوشم  که در گذر از کوچه های بدنامی
خیال  وسوسه بارم   صدا   به   نام نکرد

خطا به غمزه  دلم را حقیر  زهد نساخت
هوس به عشوه  دلم را  اسیر  دام نکرد.




تاریخ : سه شنبه 97/6/13 | 2:25 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


دریا   به     غدیر       آمد    برخیز   و    ره     غم  زن
سرمست و غزلخوان  شو  دستی دوسه   برهم زن

گر     ریخته       بر      جانت     غم   آتش    نمرودی
بر     شعله ی     جان     آبی    از   رطل   دمادم زن

در     ملک     ولا      آنک    بر پاست   علم  بشتاب
بر     سرو     روان  خود   زان   سلسله    پرچم  زن

با     اهل  دلی   بنشین     در    جمع    خداجویان
بیتی    دوسه  انشا کن  وز   مدح  علی    دم  زن

در      دامگه      عنصر     گر     مانده     ز   رفتاری
بر  خنگ  طرب     بنشین    رو  بانگ  بر  ادهم زن

از     رتبه ی    لاتلقوا    چون     رخت     فرا   بردی
بر    تهلکه ی   جانت    صد   ضربه ی    محکم زن

نفی ات     چو    مسلّم    شد    اثبات   پدید   آید
هستی   اگرت    باشد    بر   لا   و   لن  و  لم  زن

اعراض   و   جواهر    را   یکدم    به      کناری   نه
نقش  خفی   از    وحدت    بر     لوح   معظّم  زن

گر    پای     طلب    داری     با      شاهد    بازاری
بخرام   به       گلزاری    دم   از   غم  دل  کم   زن

مولا چو تو  را خواهد  چشم  از   همه  عالم   پوش
ساقی  چو   تو   را   جوید   پا   بر   سر  عالم  زن.




تاریخ : چهارشنبه 97/6/7 | 11:14 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر
مطالب قدیمی‌تر >>