سفارش تبلیغ
صبا ویژن


بیا     به     کوی   رضا  ، چشمه ی بقا اینجاست
مقام      امنیت     خاطــــر      و    رضا اینجاست

بیا      به      زمزمه ی      یا   مجیب ، الدّعوات
که   استجابت   هر خواهش   و دعا اینجاست

اگر      شکسته     دل   از      حادثات     دنیایی
بیا      که      راز درستی     دل    تو را اینجاست

ز     دام      هرچ   غم     و   محنت و گرفتاری
مهیمنی     که تو را     می کند  رها اینجاست

به      قفل    بسته ی    دلهای    ناامید امروز
کلید معجزه    ،    دست  گره گشا اینجاست

به     داغ خویش   اگر مرهمی    طلب  کردی
به     درد خویش   اگرخواستی دوا اینجاست

مرو      به نزد    طبیبان    برای     عرض نیاز
بیا    به    توس که  بر دردها شفا اینجاست

به       محرمان    حریم     نیازمندی       گو
کجا    روید که     بیت الحرام    ما اینجاست

بگو     به     مردم  بیگانه  با هواجس نفس
بساط     قاعده ی    عشق    را  بنا اینجاست

ز    طوف   کوی رضا    دل     نمی رود جایی
که  کعبه  و  حرم  و  زمزم و صفا اینجاست

زتنگدستی   خود  شکوه   کم کن ای سائل
که هرچه میطلبی نعمت از خدا اینجاست.




تاریخ : سه شنبه 99/4/10 | 12:37 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


دنیا   چه   رنگها   و     چه     نیرنگها     کند
رقص   این   عجوزه  با همه   آهنگها      کند

راحت  به   هر   فلاخن  اگر آمدش  به  چنگ
تا   کله ها   نشانه  رود         سنگها     کند

وارستگان   کنده  دل   از   مهر    دهر   را
رسوای   شهر    با     زدن    انگها      کند

دارد  عجب   مرام   بدی  این  بریده       دم
خود   را   مطیع   جمله ی     الدنگها     کند

با  هرکه   اهل   معرفت  و عشق  در  ستیز
با  هرکه   اهل  صلح  و صفا  جنگها   کند

رام   کسی   اگر  شود  این   گربه ی ملوس
تیز   از   برای   کشتن  او     چنگها  کند

عمری  کسان  به  خدمت اویند این  شگفت
بسیارها   به   دار   خود      آونگها   کند

دست  طرف  وبال  به  گردن  اگر   نکرد
پای  طرف   حواله ی   اردنگها       کند

از  خانه  و  دیار  خود   آزاده   مرد   را
تبعید   بی  بهانه  به     فرسنگها     کند

لابد   شنیده اید به ضرب المثل  که  وی
آماج    سنگها     قدم      لنگها     کند

لاقیدها  به  شادی  او  چهره  بی  غبار
ابدال   را   به  ناصیه   آژنگها    کند

هرشربتی که ریخت درآن زهرجانشکار
در   تنگها   به   محفل    دلتنگها  کند

وقتی ز جور او به فغان است پیر  دیر
حق   دارد  ار  که  طفل بسی ونگها کند

راهی که می رودهمه کج راست گفته اند
تقلید  از   قبیله ی   خرچنگها       کند

یارب به دست«خوش عمل»ت ارتشی بده
کآماده ی شکستن   او     هنگها   کند.




تاریخ : جمعه 99/4/6 | 10:42 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


گر تو آیی به نظر جلوه گه یار یکی است
دل یکی ، عشق یکی ، دلبر و دلدار یکی است

بر متاعی که به آن مهر محبت زده اند
هم فروشنده یکی هم که خریدار یکی است

دیده گر از دو جهان پوشی و بر خود نگری
عالم واقعه با عالم پندار یکی است

آدمیزاده گر عاشق نبود ، پیر خرد
گفت نقش وی و نقاشی دیوار یکی است

نکته ی عشق اگر از خط ساغر خوانی
مسجد و مدرسه و خانه ی خمّار یکی است

اگر از عشق روانسوز بود منشأ درد
نیست تردید که بیمار و پرستار یکی است

باغبان گر متنعّم بود از نعمت عشق
به نظرگاه دلش نقش گل و خار یکی است

دست در زلف دو تای تو چو بردم دیدم
حلقه در حلقه یکی طرّه ی طرّار یکی است

چشم دل گر بگشایی به حقیقت بینی
آنچه در پرده نهان است و پدیدار یکی است

زنده در عالم تصویر همان نقّاش است
همه را خواب عدم برده و بیدار یکی است.




تاریخ : چهارشنبه 99/3/28 | 4:9 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

شدم تا با خودم بیگانه روح آشنا گم شد

هوس شد جانشین عشق و خضر رهنما گم شد

گرفتم دست دل را بردمش در کوی یار اما

از او غافل شدم یک لحظه تا روز جزا گم شد

کنار زندگی افتان وخیزان راه می رفتم

به یک تقدیر نامعلوم از دستم عصا گم شد

به ریگستان رسیدم چند گامی پیش تر دیدم

نه تنها کفش از پایم در آمد بلکه پا گم شد

ز خوف طیر و وحشم آیت الکرسی به لبها بود

که اهریمن سراغم آمد و ذوق دعا گم شد

علاج درد خود را خواستم از نومسیحایی

یهودایی خیانت کرد و درمان و دوا گم شد

توقف کردم و از خود زدم بیرون که ترسیدم

ندایی در درونم پیچد و گوید خدا گم شد!




تاریخ : یکشنبه 99/3/25 | 11:49 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


بیا  به   پاس    دل    حق پرست         یکدیگر
به  اتفاق    بگیریم         دست          یکدیگر

چو    بلبلان   که    قدح نوش باغ زمزمه اند
شویم    از    می احساس مست        یکدیگر

سلام   خطبه ی پیوند  ماست  نغمه ی     دل
به   پرده های    غزل   در نشست    یکدیگر

گهر    چرا    نتوانیم  شد    در این    دریا ؟
چو   موج   تا به کجا در شکست     یکدیگر؟

چو    آهوان    رها   کاش   خیره می کردیم
نشاط   را   به   نظرگاه   جست      یکدیگر

برای شب پره ها نیستی جزای کمی است
که چشم  دیدنشان   نیست هست یکدیگر

بیا چو راستروان «خوش عمل» که بار دگر
وفا   کنیم  به   عهد   الست          یکدیگر

به  بزم   انس    اگر      پا   نمی برد  ما را
به   اتفاق    بگیریم   دست           یکدیگر.




تاریخ : پنج شنبه 99/3/22 | 10:16 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر



بر   سر   راه   بشر   از    روز   اول     حفر   کرد
روزگار    این    پیر  لاکردار هر چاهی که داشت

خطبه ی  عقدش به  نام  نسل  آدم  خواند    نیز
دختر   ترشیده ی  بدشکل  و  خودخواهی  که داشت

نام  این  دختر  هوس  گویند گاهی   گاه    عشق
شوی ها    بس  کشت  با اخلاق  جانکاهی  که داشت

میش  تقوا  را  به هر  وادی شکم از هم    درید
گرگ   با  همراهی    کفتار و   روباهی که داشت

گاه  در   ترکیه   با   تحریک  آتایی که   بود
گاه    در ایران به   تحریض  رضا شاهی که داشت

مدتی   هم   داد   جای   توله ها    خر  پرورش
- دور از  جان شمایان - زیر   خرگاهی  که داشت

رفت   بر  باد    فراموشی    تعقل     کم  کمک
با   اشارات   و   تذکرهای   گهگاهی که   داشت

از    کرامات    تمدن   هم   نشد بختش    بلند
آدمی  در   فرصت   کم  ، عمر  کوتاهی  که داشت

بر   سر   بازار   هستی   بس  که  آوردند   بت
عاقبت   هم    منحرف  گردید  از راهی  که داشت

ترسمش    با    انقراض   نسل   گردد   روبه رو
بعد  از   این   در افتراق  جان آگاهی که داشت

علتش   گر   از   من  داهی   بپرسی      گویمت
نیست  از    منکر در او پرهیز واکراهی که داشت

فیلم   مستهجن   تماشا کرد   ازبس   روز و شب
داد   از   کف  ماده  ونر قوه ی باهی که داشت!

خوش به حال آن که همچون من به لب دارد هنوز
نغمه ی  «الحمد» و ذکر  «قل هوالله» ی که داشت.




تاریخ : دوشنبه 99/3/19 | 7:24 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

از بس که بـــود ظریف و زیبــا یـارم

هنگام سفر که سخت از آن بیزارم


گویم : نکند بــــرای خـــود بردارد؟

می ترسم او را به خـــدا بسپارم!




تاریخ : شنبه 99/3/17 | 10:55 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

 چو بلبل خــوب می خواند دل من
  جهان آشــوب می خواند دل من

فراز شاخه ی طـوبـــای هستی
«هوالمحبوب»می خواند دل من.




تاریخ : پنج شنبه 99/3/15 | 7:14 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر



مگو     که    عهد   کردم     به     یاد    او   نباشم
که     پای بند     عهدی   ،    به   هیچ رو   نباشم

به     نیستی     گرایم    ،    چو     یار      آشنایم
برای     من      نباشد    ،     برای     او     نباشم

سرا  و دشت  و گلشن   ،   جهنّم  است  بر من
اگر    به    عشق    روشن    ،    در  آرزو  نباشم

مرا    سکوت    واهی    ،   کند   به مرگ  راهی
دمی    که    با     خیالش   به    گفتگو   نباشم

چو   جام   خالی  از  می  ،  روم  ز  یاد مستان
شراب    خانگی      را    ، اگر     سبو    نباشم

اگر    چه      خود   نوشتم  ،  اسیر سرنوشتم
نمی توانم      از     دل       بهانه جو     نباشم

در این دیار وحشت ،که هر طرف فریب است
چگونه      می توانم   ،    دروغگو     نباشم؟!




تاریخ : شنبه 99/3/10 | 9:6 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

این قصّــه کــه رنگ رخ پــریــدن دارد

کی طاقـت دیـــدن و شنیــــدن دارد؟


غیرت سر جای خود ، شما را به خدا

بــا داس ســر یـــاس بـــریـدن دارد؟




تاریخ : پنج شنبه 99/3/8 | 9:34 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر
مطالب قدیمی‌تر >>