قیمت سرور خرید سرور قیمت سرور اچ پی قیمت رم سرور قیمت هارد سرور قیمت لپ تاپ قیمت لب تاب قیمت نوت بوک قیمت لپ تاپ ایسوس قیمت لپ تاپ لنوو قیمت لپ تاپ اچ پی قیمت لپ تاپ ایسر قیمت سوئیچ سیسکو قیمت مودم دی لینک قیمت مودم تی پی لینک لپ تاپ قیمت مادربرد قیمت یو پی اس فروش یو پی اس قیمت پرینتر قیمت دوربین مداربسته قیمت پرینترهای اچ پی دوربین مداربسته قیمت گوشی موبایل قیمت پاوربانک قیمت گوشی سامسونگ قیمت هارد اکسترنال قیمت هارد اس اس دی قیمت فلش مموری قیمت باتری لپ تاپ
سفارش تبلیغ
صبا


ای خمینی ! امام    دوراندیش
که جفا دیده ای     ز ما   اهلان
اوفتاد      انقلاب       اسلامی
دست   نامحرمان    و   نااهلان
*
لطمه ها دیده است و می بیند
از   حواشی     نظام اسلامی
خاکمان باد بر سر ار که شود
متلاشی     نظام      اسلامی
*
ما نمی خواستیم ، اما هست
مفسدان را چــو موریانه هجوم
بر     اساس     نظام   اسلامی
که درختیست میوه بخش عموم
*
فاسد  و   مفسد و   مفاسد را
ریشه کن کرد     باید     از ایران
چه   شد    آن    قوّه ی قضائیه
که   کند  آب    زهره ی شیران؟
*
ای که در راه انقلاب   و    امام
دل گرفتار    دام   و  دانه  نه ای
ننگ    بر ما    اگر    شود   تنها
رهبر    ما      امام    خامنه ای
*
پیر     فرزانه     را     مباد   از ما
رنجشی     یا   گلایه ای باشد
از ولیّ فقیه     بر     سر      ما
باید     امروز     سایه ای باشد
*
فتنه از چارسو چو گرگ حریص
چنگ و دندان نشان دهد ما را
گر     نباشیم       پیرو      رهبر
لحظه ای کی امان دهد ما را؟
*
دشمن ما اگرچه بسیار است
هیچ کاری    جلو  نخواهد برد
آرزوهای خویش   برده به گور
وز   برای همیشه خواهد مرد
*
خطّ رهبر    بود    چو خطّ امام
فاقد سنگلاخ  و    دست انداز
در  مسیری که   مستقیم بود
اوست فرمانده ما همه سرباز
*
می سپاریم     راه    با   رهبر
همه چالاک   و   پایمرد و غیور
با    حضور     امام   خامنه ای
هست نزدیک ،  بامداد ظهور.




تاریخ : یکشنبه 96/2/31 | 12:36 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


زخمهای سیاه تاریخند
یا سیاه زخمهای زمین
معدن کاوان
که در دل سرد خاک
با پینه های خونین دستهاشان
نیاز زیستن را
پاسخی صریح از مرگ دارند
و داغ بر دل صخره می گذارند
با چشمهایی که
شعله از عمق گدازه می ستاند
***
بیستونی در دل تیره ی خاک
و صفاصف
فرهادهایی عاشق
که شیرین می کاوند
پاره های جگر زمین را
در ملتقای وحشت و تقدیس
و پژواک هماره ی تیشه هایی
که جمجمه ی خسروان زمان را
نشانه رفته اند
***
آه ای مادر زمین
در بطن خود
چون قطعه های الماس پنهان کن
فرهادهای عاشقمان را
از هیز چشمهای نامبارک غارتگر
از دستهای سارق نامیمون.




تاریخ : پنج شنبه 96/2/14 | 7:7 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


دل   تو   ،  زنده ی     عشق      ازل      نمی میرد
کسی که  داشت   در    آن  دل محل     نمی میرد

دوام    دولت      ساقی     ز    دوست  می طلبم
کسی که   مشکل   ما   کرد     حل      نمی میرد

اگر    چه    کرد      خدا    مرگ  تلخ     را    محتوم
چشید      آنکه    ز    لعلت     عسل    نمی میرد

کسی    که    از   سر  اخلاص    بارها      نوشید
زلال     چشمه ی        فیض    ازل        نمی میرد

دلش   خوشست که  گردد  به راه دوست  شهید
مریض  عشق     ز  بیم       اجل         نمی میرد

غزل  ،      زبان   دل    عاشقان      بی  پرواست
غزل     بگو     که     زبان     غزل        نمی میرد

به      روزگار     بنای    امل       مکن          بنیاد
که      آزمند   ،   مگر     در   امل       نمی میرد

به      زندگانی      کوتاه        غیر     کار      نکو
دلا  مکن... به   خدا     خوش عمل     نمی میرد.




تاریخ : جمعه 96/2/8 | 9:52 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


یا     امام الجواد         ادرکنی
یا    شفیع المعاد        ادرکنی

جانشین    سزای        پیغمبر
مذهب    شیعه را  نهم   رهبر

در  بلاغت  چو حضرت مولا
در فصاحت یگانه چون  زهرا

صاحب  حکمت       خدادادی
علم   را  بحر و حلم  را وادی

اختر   تابناک   برج     ولا
راهیان را  به نورداده  صلا

روشنی بخش عالم    امکان
که  نگنجیده درزمان ومکان

قرّةالعین دلگشای     رضا
قوّةالظهر اولیای        خدا

نورباران مدینه از   قدمت
وزحضور وجودبی عدمت

شده بیت الرضاچوخلدبرین
از نفسهایت ای  شریفترین

گام تا در بسیط خاک زدی
جهل راضربه ی هلاک زدی

ذات حق رابه اقتضای کمال
بودی آیینه ی جلال وجمال

علم دین را سرآمد    اوتاد
شرح عهدین رامهین استاد

بهره مند از علوم  قرآنی
نکته سنج وبلیغ و برهانی

معرفت راچوچشمه از صافی
نور چشم  رجال   اعرافی

از تو  در اهتزازبیرق حق
آمد ای آفتاب  مطلق   حق

علم وحکمت اگرنه زان توبود
کمترین ریزه خوارخوان توبود

ز  علوم تو  مات  وسرگردان
چه  افاضل چه دانشی مردان

ز تسلط که داشتی به کتاب
علمای  سلف هماره مجاب

عقلشان درشگفت وحیران بود
«ابن اکثم»یکی از آنان  بود

در  جوانی  چو پیر  فرزانه
صاحب   منطق    حکیمانه

فکر بکر توعقده ها که گشود
همه از  پرتو  امامت   بود

پایه ی دین احمد از تو قوی
وارث علم و بینش   رضوی

دل چو بر مهر عارضت بستیم
به  ولای تو   از بلا  رستیم

ای جوادالائّمه  از    کرمت
قسمتم کن   زیارت  حرمت

دل  شیدای من به سینه مدام
همچو مرغی که اوفتاده به دام

آرزو داشت  تا  پرنده  شود
دولت  وصل  را برنده شود

به  سر تربت  حسین   رود
پر  گشاید به کاظمین رود

با سکوت و سکون مصاف کند
دور  قبر  تقی   طواف  کند

سوزد آنجا چو شمع وآب شود
تا   دعاهاش  مستجاب  شود

برسان ای خدای من   چندی
آرزو  را  به     آرزومندی

رفت عمری که در مقابل من
سوخت در حسرت تقی دل من

«خوش عمل»کی شودرسد به مراد
دل  من   جایگاه  عشق   جواد.




تاریخ : شنبه 96/1/19 | 10:32 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


ای   دگرگون    کننده ی     دلها     
نام  نیک   تو   شمع      محفلها

نوربخش   از    جمال   بی چونی
دیده ها    از   تو    در  دگرگونی

ای  که تدبیر می کنی شب وروز
نور   نام    تو    جان  و دل افروز

زیر و رو  از  تو  حال وسال همه
نظر  از   لطف کن به حال  همه

خود  بگردان به مرحمت امسال
حال  ما را  به   بهترین    احوال

***         ***         ***
روسیاه   آمدیم     و   شرمنده
به    سراغ   تو    ای    نوازنده

همگی  را   به لطف    رحمانی
بنواز    آنچنان    که  می دانی

عفو   فرما   اگر    خطا کردیم
مثلا    کار        نابجا    کردیم

گامها   در     مسیر قول  زدیم
قول    دادیم  و  زیر قول  زدیم

یا   که   دادیم طیّ سال کهن
خلق   را   وعده ی  سرخرمن

مستمندان   ز  خویش  آزردیم
نانشان  خورده   آبشان بردیم

تندخو    در    محلّ کار شدیم
بنز هم بیش و کم سوارشدیم

نیز   کردیم   ضمن  کم  کاری
دیگر  آزاری    و    خود   آزاری

چه  بگویم  چنان  چنین کردیم
جورها    با    مراجعین  کردیم

شاد   از   پستهای    جوراجور
دوسه فرسخ شدیم ازحق دور

همه  گفتیم بی غم و    اکراه
کار    ما   هست  خالصا   لله

گه  به   توریه  گاه    با   تقیه
راههامان  جدا   شد  از  بقیه

همه  کردیم  نقش خود  انکار
در    عمل   بالعشیّ  والابکار

عمل  البته  از  شقوق  بدش
که لشوشندجمله در صددش

***   ***     ***
ای    بهار    آفرین    گل پرور
لطف کن ،  از  گناه ما    بگذر

بکش  ای   مهربان  دائم   ما
قلم    عفو    بر     جرائم  ما

کاسه بشقاب جمله رافی الحال
پر   و  پیمان کن ازغذای حلال

ضعفا   را   توان   مالی    ده
نمره ی  انضباط   عالی    ده

مرحمت  کن  به   اغنیا قدری
کف بخشنده سعّه ی صدری

***     ***       ***
من  و  یاران  شاعرم دربست
کرتیم   ای   کریم    بالادست

انبیایند پیش     ،  پس  مائیم؟
با شما قوم و خویش پس مائیم

خویش خود  را   نواز   با  انعام
که نبوده ست و نیست کالانعام

گرچه فرموده ای  تو ای معبود
«انّ الانسان  لربّه    لکنود »*

ما  نه  از   خیل    ناسپاسانیم
گوش   ابلیس  کر ز خاصانیم

ما  کجا «عن صلواتهم ساهون»**
در  صف   «  یتّبعهم  الغاوون »***

مپسند ای   عزیز  دل   ما  را
رانده   یا  مانده پا به گل ما را

از  تو   خواهیم    عمرطولانی
با    مزایای     فوق   انسانی

هریکی صدنه بل صدوسی سال
شادمان        بالغدّو  والآصال

بعدهم چون که زین سرارفتیم
کلّنا   در  بهشت      جا رفتیم

دوست داریم تا به خوشحالی
«فادخلی فی عبادی****»ازعالی

بشنویم و    بهشت مست شویم
بی خیال   هر آنچه  هست شویم

***    ***        ***
بارالها به  حقّ  هشت  و  چهار
جمع  ما را  به  خویش  وا نگذار

ملت      سرفراز      ایران    را
وکلا   را   و    هم   وزیران   را

دانش  و  بینش  دو  چندان ده
دل  مسرور  و  لعل  خندان ده

لطف  کن  بی نیاز  غیر  شویم
همگی    عاقبت به خیر  شویم

زیر  لب   می کنیم   هی  تکرار
و   قنا     ربّنا      عذاب   النّار.
__________
*عادیات:6
**ماعون:6
***شعراء:224
****فجر:29




تاریخ : پنج شنبه 96/1/3 | 9:9 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


ای    فاطمه !   دُردانه   و      محبوبه ی   داور
ناموس   نُبی   دخت    نَبی  همسر   حیدر
در  وصف     عفاف     تو  بود     آیه ی  تطهیر
در  شرح       کمال    تو  بود   سوره ی  کوثر
                     بر  حلقه ی  دین  نام  رسای تو  نگین است
                    عشق   تو  و  اولاد  تو  سرمایه ی دین است
***
از      پرتو      میلاد   تو     آفاق   پر از    نور
وز  آمدنت   قلب   محمد   شده    مسرور
از  دامن   تقوای    تو   ای   عصمت کبری
سر بر  زده   خورشید  ولا در شب دیجور
               در  ولوله  ازشوق سما است وزمین است
               عشق  تو  و  اولاد  تو سرمایه ی دین است
***
ای   مادر   شایسته ی   تاریخ    سلامت
فردوس  برین بوسه زد ازشوق به گامت
قانون  الهی  شده  ترویج  ز   سعی ات
کانون  ولایت  شده    تحکیم  به   نامت
                 در  وصف  کمالات  تو آیات مبین است
              عشق تو و  اولاد  تو سرمایه ی دین است
***
ای  امّ ابیها   که  پدر  گفت        ثنایت
فرمود علی مدح تو  و  مهر و     وفایت
ای   روح نبی   جان   علی     ام ائمّه
جان همه  یاران ولایت   به      فدایت
        دربرج هدی چهره ی توشمس یقین است
        عشق تو  و  اولاد تو سرمایه ی دین است
***
زهرا  تو  گل   سرسبد   باغ      خدایی
کانون ادب  روح  شرف    جان  حیایی
نام تو به هر قفل فروبسته کلیداست
هر درد که ماراست بر آن دردشفایی
 سررشته ی تسبیح  تو چون حبل متین است
     عشق  تو و اولاد  تو   سرمایه ی دین است
***
در پهنه ی  توحید تو خورشید امیدی
بر کالبد دین   خدا     روح        دمیدی
مضمون ولا بود هر آن  نکته که گفتی
تائید  بیانات   خود از    وحی شنیدی
              مانند  مقام تو کلام تو    رزین     است
          عشق  تو و اولاد تو سرمایه ی دین است
***
ای  فاطمه   روشنگر     آفاق  هدایت
داریم   دلی     در   گرو    مهر   ولایت
ما راست به درگاه تو پیشانی اخلاص
بر ما  بنگر  با نظر    لطف  و   عنایت
     در هر دو جهان  آرزوی  شیعه ات  این است
     عشق  تو  و اولاد  تو    سرمایه ی دین است.




تاریخ : شنبه 95/12/28 | 3:56 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


به سوگت همچو ابر نوبهاران
حرم می گرید و ما و جماران

عزادار توایم ای سرو قامت
از اکنون تا به فردای قیامت

گل رخسار پوشیدی تو از ما
مگر نامردمی دیدی تو از ما؟

تو بودی یادگار پیر راحل
کجا رفتی که داغت ماند بر دل؟

امید امّت بعد از خمینی
تو بودی ای سپیدار حسینی

به دلها داشتیم امّیدواری
که با ما بود از او یادگاری

اجل امّید ما را داد بر باد
ز بیداد اجل ای داد ، ای داد

چرا ای سیّد مظلوم رفتی
امید مردم محروم رفتی؟

تو احمد بودی و محمود بودی
خدا را کعبه ی مقصود بودی
*
کجایی ای گل باغ ولایت
که مُردیم از فراق بی نهایت

بهارِ بی تو پاییز است ما را
کجا دیگر دل انگیز است ما را؟

فضای زندگانی بی تو سرد است
دل بی عشقِ احمد کوه درد است
*
تو رفتی ، با که راز دل بگوییم
دریغا بوی گل را از که جوییم؟

مگر دیدی تو از ما بیوفایی
که رفتی ای شمیم کربلایی؟
*
به دیده اشک و بر دل داغ دارم
به سودای رخت ره می سپارم

نمی دانم کجایم ، کیستم من
تو پنداری که دیگر نیستم من

همی می پویم و می گویم ای داد
تو رفتی ، آرزوها رفت بر باد:

«به صحرا بنگرم صحرا ته وینم
به دریا بنگرم دریا ته وینم

به هرجا بنگرم کوه و در و دشت
نشان از قامت رعنا ته وینم»!




تاریخ : پنج شنبه 95/12/26 | 2:36 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


قاتل   «شادی    و    لبخند   »گرانی شده است
تلخ تر      از     سخن    پند    گرانی شده است

روی        دلهای        جماعات      بشر      افتاده
غصه  چون  کوه    دماوند  ،  گرانی شده است

داد     بحران      تورّم      به      زنان      یائسگی
بیخ   مردان    وطن    کند  ،  گرانی  شده است

مادری    روسری    و   چادر   خود    برد   به  کار
عوض   پوشک     فرزند   ،  گرانی   شده است

هاتفی     گفت     :  ز      تأثیر      گرانی    اینجا
در    بخارا     و     سمرقند  گرانی   شده است

روغن  و بنشن  و  چایی  و  برنجم  همه  رفت
پیش  دست   پدر    قند  ،   گرانی شده است

گوشت از مطبخ ما رفت ،چه  قرمز  چه سفید
همسرم گفت به  لبخند  :  گرانی شده است

اعتراضم   چو   به   بقّال   رسید  ، از سر غیظ
گفت : نرمت   بشود  دند ، گرانی شده است

ذوقشان  رفت  چو مرغان که  برفتند  از  تخم
همه   اقشار    هنرمند...،گرانی شده است

پیر ما    زیر   خط   فقر    ز بس     دید     فشار
سه قلو  طفل خود افکند،گرانی شده است

دوش  ، آقای نماینده   به  دولت    می گفت:
زدی از بس همه جا گند ، گرانی شده است

نیز     در     مجلس     ارباب    مشایخ   دیدم
بیخ   ریش   همه    آوند    گرانی شده است

شده  نایاب   نخ  و  سوزن  و  مقراض  و  الک
تسمه و میخ و کمربند...،گرانی شده است

یک نفر   از سفها    اهل بکا    بود   و   سرود:
بسکه شادی همه کردند گرانی شده است

حذف شد  از سبد  خانه ی ما هرچه که بود
چه کنم  ،   شکر خداوند،گرانی شده است

بر خلاف   همه یاران    که    غم  ما   خوردند
دشمن ما شده خرسند گرانی شده است

وقت آن است  که چون ما   بفرستی لعنت
به  شهان     قجر و زند  ، گرانی شده است

توی    این     مملکت    بلبل  و گل شکرخدا
مرگ ارزان شده،هرچند گرانی شده است

از هدفمندی   یارانه   چو  یک سال گذشت
همه دیدند    هدفمند  ، گرانی شده است

اگر    اینهاست   همه     زیر سر    استکبار
پس    بسوزد      پدر   بی      پدر استکبار!




تاریخ : پنج شنبه 95/12/19 | 10:2 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


در یکی از روزهای پایانی فروردین 1361 پس از سپری شدن تعطیلات نوروزی ، «احمد عزیزی» به دفتر مجله ی جوانان امروز آمده بود تا همدیگر را ببینیم.بعد از صرف ناهار در رستوران روزنامه- که با سمفونی سرفه های شدید احمد همراه بود و آخر هم دلیل آن همه سرفه کردن های او را در همیشه ی دیدارها و با هم بودن هایمان ندانستم- به احمد گفتم: درویش*! تا کنون دو سه بار مرا به محضر استاد احمد فردید برده ای.اجازه بده امروز در معیت هم به دیدن استاد امیری فیروزکوهی برویم.قبول کرد و پس از تعطیل شدن اداره، پیاده از خیابان خیام به سمت بهارستان و از آنجا به دروازه شمیران و سپس خیابان زرّین نعل- که منزل استاد امیری آنجا واقع بود-رفتیم.در زدیم و استاد مظاهر مصفّا -ادیب و شاعر برجسته و داماد سیدالشعراء - در را به رویمان گشود و ما را به اتاق نشیمن استاد که دست کمی از حمام سونا نداشت راهنمائی کرد.استاد امیری بشدت سرمایی بود و با اندک نسیمی سرما می خورد و بستری می شد، لذا در آن وقت از سال هم بخاری منزلشان روشن بود.نشستیم و استاد امیری -که قبل از آن دوسه بار دیگر محضرشان را درک کرده بودم و مرا می شناخت-خوشامد گفت و حال و احوال کردیم.من که در مقابل گرما بشدت آسیب پذیرم ، داشتم هلاک می شدم که استاد امیری به دادم رسید و به استاد مصفا اشاره کرد تا از گرمای بخاری بکاهد.استاد مصفا در حالی که می گفت:این بخاری با همین میزان گرمایش تا اوائل تیرماه روشن است به طرف بخاری رفت.پس از پذیرایی با گز و شیرینی های خوشمزه ی یزدی باقی مانده از ایام عید، استاد امیری خواست تا شعر بخوانیم.من غزل بهاریه ای خواندم که استاد امیری به تشویقم پرداخت و از جمله گفت: «کاشان در همه ی مقاطع ماضیه شاعران خوب و برجسته ای داشته است...» که ناگهان عزیزی حرف استاد را قطع کرد و گفت : « الّا مقطع حالیّه! » همه جز استاد امیری بلند خندیدیم.
به یاد دارم که عزیزی هم دو غزل خواند که مورد توجه و تشویق سیدالشعراء قرار گرفت. ساعت نزدیک شش عصر بود که از منرل استاد امیری بیرون آمدیم و هر یک به سوی منزل خود رفتیم .

______________________________________________
* من اغلب احمدعزیزی را درویش خطاب می کردم. به یاد دارم روزی در خانه ی استاد فقید محمدعلی مردانی بودیم. اذان ظهر را که گفتند استاد مردانی به قصد وضو و اقامه ی نماز برخاست و خطاب به من و عزیزی گفت: وقت نماز است.
احمدگفت: - البته به مزاح - کره ! درویش مگر نماز می خواند ؟! ما آن روز نماز ظهر و عصر را به استاد مردانی اقتدا کردیم .




تاریخ : سه شنبه 95/12/17 | 3:58 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر



خاطره ای از احمد عزیزی
_______________________
به روایت : عباس خوش عمل کاشانی.
______________________

در سال های آغازین دهه ی 60 احمد عزیزی هفته ای یکی دو بار به مجله ی جوانان امروز -که من مسئول صفحات شعر و ویراستار مطالبش بودم-می آمد و وقتی کارم تمام می شد و می خواستم برای استراحت به منزل بروم با اصرار فراوان مرا یا به خانه ی استاد دکتراحمد فردید می برد تا پای درس و بحث های  خشک فلسفی بنشینم - و کلی مُعذّب باشم - یا به منزل استاد علامه محمد تقی جعفری می برد تا آنجا در کنار حلقه ی درس علامه بنشینم و به قول او روحی لطیف پیدا کنم که در واقع همینطور هم بود.
یک روز در محضر استاد علامه جعفری نشسته بودیم و آن بزرگ با آن لحن دوست داشتنی در خصوص فلسفه ی اسلامی صحبت می کردند. نمی دانم چه بحثی پیش آمد که احمد عزیزی این مصراع شعر را که جزو امثال سائره است خواند :
«جایی که عقاب پر بریزد...»
هنوز مصراع دوم : « از پشه ی لاغری چه خیزد » را نخوانده بو که علامه ی جعفری فی الفور فرمود :
«عیب و هنرش نهفته باشد !»
چند نفری که حضور داشتیم - و از همه بیشتر احمد عزیزی - از خنده روده بُر شده بودیم.




تاریخ : سه شنبه 95/12/17 | 3:40 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر
مطالب قدیمی‌تر >>