سفارش تبلیغ
صبا


 (به مناسبت نیمه ی شعبان)
________________
دست  باید   که  بیفشانم  و   پا کوبم
که   رسید   از    سفر  خاطره ها خوبم

مهربانی   که   غزلواره ی   باورهاست
سینه اش لان? احساس کبوترهاست

خنده  آموز     دهان     همه ی   گلها
عطر    صد  باغچه  در همهمه ی گلها

نازنینی که  نوازشگر  شب بوهاست
سخت    دلواپس پرواز  پرستوهاست

آمد     از    راه   یکی   هور    اهورایی
صبح   را   زمزمه ای  در شب یلدایی

آمد   از    راه  و   گوارا   خبری     دارد
خبر   دوست    به    دلها    اثری دارد

مژده از رویش گلهای یقین با اوست
غزل   عاطفه    را  نابترین با اوست

دست  باید  که  بیفشانم  و پا کوبم
شب   اگر معرکه  آراست    بیاشوبم

که     یکی   نور   فراگیر    ز   راه   آمد
سحر  عشق درخشید  و     پگاه آمد

دیگر   از   یورش   بیداد  نمی ترسم
دیگر   از    غائله ی باد    نمی ترسم

آمدآن  پشت و پناهی که خدا بااوست
شرح منظومه ی   بیداری  ما با اوست

هدیه     آورد   برای   دل     ما   شادی
نقش   بر      رایت    او     آیت     آزادی

هله   شو  خانه ی  دل آینه بندان کن
طلب   از   میکده می با لب خندان کن

مهدی   فاطمه   خورشید   جلی   آمد
آخرین       پرتو       انوار      علی   آمد.




تاریخ : دوشنبه 97/2/10 | 9:42 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


به       پادشاه    ولایت     ارادتش    کی   بود
کسی   که   دغدغه اش    نان  گندم  ری بود

به    بزم    نور   و   صفا   ره   نمی برد   رندی
که همدم  شب   و  روزش   پیاله ی  می بود

نمی رسد    به     چمنزار     سبز    فروردین
دلی   که    وقف   نفسهای  آذر   و   دی بود

به   سوگ  شاه   شهیدان  ،  حسین ثارالله
روان    ز   دیده     مرا     اشکها  پیاپی  بود

سری  که  سروری  هر   دو  عالمش   دادند
ز   دشت  ماریه   تا   شام   بر  سر  نی بود

نداد  جرعه ای   از  آب  دشمنش  هر  چند
که     رودهای   جهان   مَهر  مادر  وی  بود

شداهل بیت کسی تشنه  و  گرسنه اسیر
که  بنده ی کرمش صد  چو   حاتم طی بود

از   این  حدیث گدازنده  روز و شب دل من
گهی در  آتش و گه گرم ناله  چون نی بود.




تاریخ : یکشنبه 97/2/9 | 11:1 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


مرد   میدان    شهادت   تا  که  از   سر   نگذرد
در  صف  جان  برکفان  جزو  اولی الابصار نیست

هرکه را دردل نباشد شعله ی عشق حسین (ع)
در    قیامت  از   شفاعت   نیز   برخوردار نیست.




تاریخ : یکشنبه 97/2/9 | 7:31 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر

*اشاره
در آستانه ی سالروز درگذشت «استاد خلیل الله خلیلی» بزرگ شاعر افغانستان قصیده ی موشّح ذیل منتشر می شود.توضیح این که از به هم پیوستن حروف اول مصراعهای اول قصیده عبارت «در سوگ استاد خلیل الله خلیلی شاعر نامی افغانستان» به دست می آید.در چهلمین روز ارتحال استاد خلیلی این قصیده همراه با قصیده ای از استاد فقید «مشفق کاشانی» از سوی رایزنی فرهنگی ایران در پاکستان در شمارگانی متعدد منتشر شد.
*         *         *        *
دماغ عیش ندارم ز بس پریشانی
که نیست خاطر مجموع بر من ارزانی

رسیده موکب اردیبهشت در گلزار
به فرّ مصطفوی حشمت سلیمانی

سمن به نقره جلا داده چهر عنبر بوی
به خیره می نگرد نرگسش به پنهانی

وصال بلبل و گل را نوید آورده ست
صبا خدیو چمنزار و میر بستانی

کران کوثر شهد است چشمه در جوشش
چمن طراز بهشت است در گل افشانی

از آشیانه برون سینه سرخ آمده باز
به عشوه های خوش لاله های نعمانی

ستاره اند تو گویی شکوفه های درخت
به شب که نیست خبر زآفتاب نورانی

ترانه خوانی بلبل مرا به گاه پگاه
نه آورد به ترنم نه در نواخوانی

الم چنان به دلم ترکتاز آورده ست
که روز روشن من گشته شام ظلمانی

دوای درد من خسته نیست گردش باغ
که همچو جغد گراییده ام به ویرانی

خراب صرصر بیدادم آنچنان که دگر
ز باده نیز مرا نیست چشم عمرانی

لب ار به شکوه گشایم ملامتم نکنید
که این به جای مرا مانده از سخندانی

یمن شده ست مرا دامن از عقیق سرشک
چنان که دل ز محن معدن بدخشانی

لباس عیش به تن پاره کرده ام که مرا
پلاس طیش سزا باشد ار بپوشانی

اسیر پنجه ی شاهین رنج و حرمانم
بسان صعوه ولی شهره در گرانجانی

لبالبم همه از ناله ی دریغ چو نال
اگر نه اهل دلی حال من نمی دانی

لقای باغ کجا می برد مرا از دل
شرار داغ سخن آفرین افغانی

همان سخنور نام آوری که با خونش
به قول خویش عجین بود مهر ایرانی

خصال بود پسندیده اش چنان که کلام
ازو پسنده بود چون کلام خاقانی

لسان غیب دیار همیشه مظلومان
که دیده بود غم بی سری و سامانی

یگانه عارف آزاده ای که می دانست
لطایف حکمی با کتاب قرآنی

لوای مردی و مردانگی کشید به دوش
که بود منتعش از نور شرع یزدانی

یلی چو رستم دستان به عرصه ی دانش
گوی چو گیو به میدانگه سخنرانی

شقایقی که دلش سوخت داغ هجروطن
صنوبری که خمیدش قد از پریشانی

«امان» اگر که امان از پدر گرفت ورا
وطن گرفت از او غول جهل و نادانی

عباد مخلص افغان چوشیر جنگیدند
به رغم دولت خود با قوای شیطانی

روا مباد که نمرودیان شیطان خوی
مکین شوند به ملک خلیل رحمانی

نماند اگر چه «خلیلی» که خویشتن بیند
زوال کفر و جهانگیری مسلمانی

امیدواری او بود این که یارانش
زنند بر ورق کفر مهر پایانی

مدبرا! تو که بودی که در کلام خوشت
حلاوتیست که نبود به آب حیوانی

یگانگی همه بودت شعار در اشعار
چنانچه در درخشان به درج سلطانی

اگر چه شمع توافسرد لیک شعرتو هست
چراغ راه جوانان فرس و افغانی

فریب دشمن اشغالگر نخوردی و خود
بس است این شرفت در مقام انسانی

غم فراق وطن مشکل است بر پیران
که عمر بایدشان بگذرد به آسانی

از آن چکامه ی شیوات در فراق وطن
هنوز می شنوم ناله های زندانی

نسیم رحمت حق جاری است درشعرت
که منفصل نشدی از کلام سبحانی

سپید موی تو غمنامه بود وهربیتش
سیاه رویی روس مزور و جانی

تورابه یاد چو می آورم غریب و حزین
چه اشکها که فشانم چو لعل رمانی

ایا سخنور جاوید کشور افغان
که نیست چون تو به ملک سخنوری ثانی

نمرده ای تو و زین بعد هم نخواهی مرد
که آفتاب درخشان نمی شود فانی.




تاریخ : پنج شنبه 97/2/6 | 8:29 صبح | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر


سلام علیک آهای پدر بزرگم
خیال نکن هنوز  توله گرگم

مثل شما بزرگ شدم ماشالّا
یه پارچه پیر گرگ شدم ماشالّا


خیال نکن که مثل بچّگی هام
هرجا می رم سربار زندگی هام

کامله گرگی شده ام درنده
قاتل هر چرنده و پرنده

گاهی تو جنگل گاهی توی کوهم
یه گرگ با وقار و با شکوهم

سلطون جنگل که جناب شیره
دماغشو تا بگیرم می میره

یه گلّه گوسفند و گاو و خر دارم
جاتون خالی سه دوست دختر دارم
***
سلام علیک پدر بزرگ پیرم
خیال نکن که طفل سر به زیرم

اینو دیگه نمی یارم به روتم
واسه خودم یه گرگ لات و لوتم

راسّی بگو تو جنگل قدیمی
هنوز  برقراره   خونه  تیمی؟

حال مادربزرگمون چطوره؟
احوال ماچه گرگمون چطوره؟

تشنه شمارو می بره تا چشمه؟
بازم می یاد برایتون کرشمه؟

یائسه شد یا میل جنسی داره؟
ویار آلوچه و قیسی داره؟

ویار ترشی اگه داره شاید
میخواد برام چارتا عمو بزاید...




تاریخ : سه شنبه 97/2/4 | 10:56 عصر | نویسنده : عباس خوش عمل کاشانی | نظر
<< مطالب جدیدتر